دنیای زیبا

از جای خود برخیزیم و سپس آنچه می خواهیم برگزینیم

2011-10-16T09:01:00.000+03:30

این داستانی است در مورد اولین دیدار «امت فاکس»، نویسنده و فیلسوف معاصر، از رستوران سلف سرویس؛ هنگامی که برای نخستین بار به آمریکا رفت.

وی که تا آن زمان هرگز به چنین رستورانی نرفته بود، در گوشهای به انتظار نشست با این نیت که از او پذیرایی شود. اما هرچه لحظات بیشتری سپری میشد، ناشکیبایی او از اینکه میدید پیشخدمتها کوچکترین توجهی به او ندارند شدت میگرفت. از همه بدتر اینکه مشاهده میکرد کسانی پس از او وارد شده بودند و در مقابل بشقابهای پر از غذا نشسته و مشغول خوردن بودند.

وی با ناراحتی به مردی که بر سر میز مجاور نشسته بود نزدیک شد و گفت: «من حدود بیست دقیقه است که در اینجا نشستهام بدون آنکه کسی کوچکترین توجهی به من نشان دهد. حالا میبینم شما که پنج دقیقه پیش وارد شدید با بشقابی پر از غذا در مقابلتان اینجا نشستهاید! موضوع چیست؟ مردم این کشور چگونه پذیرایی میشوند؟» مرد با تعجب گفت: «ولی اینجا سلف سرویس است.» سپس به قسمت انتهایی رستوران جایی که غذاها به مقدار فراوان چیده شده بود، اشاره کرد و ادامه داد: « به آنجا بروید، یک سینی بردارید و هر چه میخواهید انتخاب کنید، پول آن را بپردازید، بعد اینجا بنشینید و آن را میل کنید».

امت فاکس، که قدری احساس حماقت میکرد، دستورات مرد را پیگرفت. اما وقتی غذا را روی میز گذاشت ناگهان به ذهنش رسید که زندگی هم در حکم سلف سرویس است. همه نوع رخدادها، فرصتها، موقعیتها، شادیها، سرورها و غمها در برابر ما قرار دارد. در حالی که اغلب ما بیحرکت به صندلی خود چسبیدهایم و آنچنان محو این هستیم که دیگران در بشقاب خود چه دارند و دچار شگفتی شدهایم که چرا او سهم بیشتری دارد؟ که هرگز به ذهنمان نمیرسد خیلی ساده از جای خود برخیزیم و ببینیم چه چیزهایی فراهم است، سپس آنچه میخواهیم، برگزینیم.

از کتاب: شما عظیمتر از آنی هستید که میاندیشید / مسعود لعلی

به او اعتماد کن

2010-01-20T21:25:00.000+03:30

هرگاه که خدا تو را به لب پرتگاهی برد، به او اعتماد کن. زیرا یا تو را از پشت میگیرد، یا به تو پرواز کردن را خواهد آموخت.

یک لیوان شیر

2010-01-19T08:07:00.000+03:30

پسر فقیری که از راه فروش خرت و پرت خرج تحصیل خود را بدست میآورد، یک روز به شدت دچار تنگ دستی و گرسنگی شد. او فقط یک سکه ناقابل در جیب داشت. در حالی که گرسنگی سخت به او فشار میآورد تصمیم گرفت از خانه بعدی تقاضای غذا کند. با این حال وقتی دختر جوان زیبایی در را به رویش گشود، دستپاچه شد و به جای غذا یک لیوان آب خواست. دختر احساس کرد که او بسیار گرسنه است. برایش یک لیوان شیر بسیار بزرگ آورد. پسرک شیر را سر کشیده و آهسته گفت: چقدر باید به شما بپردازم؟ دختر جوان گفت: هیچ. مادرمان به ما یاد داده در قبال کار نیکی که برای دیگران انجام میدهیم چیزی دریافت نکنیم. پسرک در مقابل گفت: از صمیم قلب از شما تشکر میکنم.

پسرک که هاروارد کلی نام داشت پس از ترک خانه نه تنها از نظر جسمی خود را قویتر حس میکرد بلکه ایمانش به خداوند و انسانهای نیکوکار نیز بیشتر شد. تا پیش از این او آماده شده بود دست از تحصیل بکشد، اما ...

سالها بعد ...

زن جوانی به بیماری مهلکی گرفتار شد. پزشکان از درمان وی عاجز شدند. او به شهر بزرگتری منتقل شد. دکترهاروارد کلی برای مشاوره در مورد وضعیت این زن فراخوانده شد. وقتی او نام شهری که زن جوان از آنجا آمده بود شنید برق عجیبی در چشمانش نمایان شد. او بلافاصله بیمار را شناخت. مصمم به اتاقش بازگشت و با خود عهد کرد هر چه در توان دارد برای نجات زندگی وی به کار گیرد. مبارزه آنها بعد از کشمکش طولانی با بیماری به پیروزی رسید. روز ترخیص بیمار فرا رسید. زن با ترس و لرز صورت حساب را گشود. او اطمینان داشت تا پایان عمر باید برای پرداخت صورت حساب کار کند.

نگاهی به صورت حساب انداخت. جملهای به چشمش خورد. «همه مخارج بیمارستان قبلاً با یک لیوان شیر پرداخته شده است».

امضا دکتر هاروارد کلی

گردنبند بدلی

2010-01-07T21:50:00.003+03:30

جینی دختر کوچولوی زیبا و باهوش پنج سالهای بود که یک روز که همراه مادرش برای خرید به مغازه رفته بود، چشمش به یک گردنبند مروارید بدلی افتاد که قیمتش 5/2 دلار بود، چقدر دلش اون گردنبند رو میخواست. پس پیش مادرش رفت و از مادرش خواهش کرد که اون گردنبند رو براش بخره.

مادرش گفت: خب! این گردنبند قشنگیه، اما قیمتش زیاده، اما بهت میگم که چکار میشه کرد! من این گردنبند رو برات میخرم اما شرط داره: «وقتی رسیدیم خونه، لیست یک سری از کارها که میتونی انجامشون بدی رو بهت میدم و با انجام اون کارها میتونی پول گردنبندت رو بپردازی و البته مادر بزرگت هم برای تولدت بهت چند دلار هدیه میده و این میتونه کمکت کنه.»

جنی قبول کـرد. او هر روز با جدیت کارهایی کـه بهش محول شـده بود رو انجام میداد و مطمئن بود که مادربزرگش هم برای تولدش بهش پول هدیه میده. به زودی جینی همه کارها رو انجام داد و تونست بهای گردنبندش رو بپردازه.

وای که چقدر اون گردنبند رو دوست داشت. همه جا اونو به گردنش میانداخت؛ کودکستان، رختخواب، وقتی با مادرش برای کاری بیرون میرفت، تنها جایی که اون رو از گردنش باز می‌کرد تو حمام بود، چون مادرش گفته بود ممکنه رنگش خراب بشه!

جینی پدر خیلی دوست داشتنی داشت. هر شب که جینی به رختخواب میرفت، پدرش کنار تختش روی صندلی مخصوصش مینشست و داستان دلخواه جینی رو براش میخوند. یک شب بعد از اینکه داستان تموم شد، پدرجینی گفت:

- جینی! تو منو دوست داری؟

- اوه، البته پدر! تو میدونی که عاشقتم.

- پس اون گردنبند مرواریدت رو به من بده!

- نه پدر، اون رو نه! اما میتونم رزی، عروسک مورد علاقمو که سال پیش برای تولدم بهم هدیه دادی بهت بدم، اون عروسک قشنگیه، میتونی تو مهمونیهای چای دعوتش کنی، قبوله؟

- نه عزیزم، اشکالی نداره.

پدر گونههاش رو بوسید و نوازش کرد و گفت: «شب بخیر کوچولوی من.»

هفته بعد پدرش مجدداً بعد از خوندن داستان، از جینی پرسید:

- جینی! تو منو دوست داری؟

- اوه، البته پدر! تو میدونی که عاشقتم.

- پس اون گردنبند مرواریدت رو به من بده!

- نه پدر، گردنبندم رو نه، اما میتونم اسب کوچولو و صورتیم رو بهت بدم، اون موهاش خیلی نرمه و میتونی تو باغ باهاش گردش کنی، قبوله؟

- نه عزیزم، باشه، اشکالی نداره!

و دوباره گونـههاش رو بوسید و گفت: «خدا حفظت کنـه دختر کوچولوی مـن، خوابهای خوب ببینی.»

چند روز بعد، وقتی پدر جینی اومد تا براش داستان بخونه، دید که جینی روی تخت نشسته و لباش داره میلرزه.

جینی گفت: «پدر، بیا اینجا»، دستش رو به سمت پدرش برد، وقتی مشتش رو باز کرد گردنبندش اونجا بود و اون رو تو دست پدرش قل داد.

پدر با یک دستش اون گردنبند بدلی رو گرفته بود و با دست دیگهاش، از جیبش یه جعبهی مخمل آبی بسیار زیبا رو درآورد. داخل جعبه، یک گردنبند زیبا و اصل مروارید بود. پدرش در تمام این مدت اونو نگه داشته بود.

او منتظر بود تا هر وقت جینی از اون گردنبند بدلی صرف نظر کرد، اونوقت این گردنبند اصل و زیبا رو بهش هدیه بده!

خب! این مسأله دقیقاً همون کاریه که خدا در مورد ما انجام میده. او منتظر میمونه تا ما از چیزهای بیارزش که تو زندگی بهشون چسبیدیم دست برداریم، تا اونوقت گنج واقعیاش رو به ما هدیه بده.

به نظرت خدا مهربون نیست؟!

***

این مسأله باعث شد تا درباره چیزهایی که بهشون چسبیده بودیم بیشتر فکر کنیم.

باعث شد، یاد چیزهایی بیفتیم که به ظاهر از دست داده بودیم اما خدای بزرگ، به جای اونها، هزار چیز بهتر رو به ما داده.

یاد مسائلی افتادم که یه زمانی محکم بهشون چسبیده بودم و حاضر نبودم رهاشون کنم، اما وقتی اونها رو خواسته یا ناخواسته رها کردم خداوند چیزی خیلی بهتر رو بهم داد که دنیام رو تغییر داد.

وقتی راه رفتن آموختی دویدن بیاموز و بعد پرواز را

2009-12-20T08:54:00.008+03:30

وقتی راه رفتن آموختی، دویدن بیاموز

و دویدن که آموختی، پرواز را

***

راه رفتن بیاموز، زیرا راههایی که میروی جزئی از تو میشود و سرزمینهایی که میپیمایی بر مساحت تو اضافه میکند

***

دویدن بیاموز، چون هر چیز را که بخواهی دور است و هر قدر که زودباشی، دیر

***

و پرواز را یاد بگیر نه برای اینکه از زمین جدا باشی، برای آن که به اندازه فاصله زمین تا آسمان گسترده شوی

***

من راه رفتن را از یک سنگ آموختم، دویدن را از یک کرم خاکی و پرواز را از یک درخت

***

بادهـا از رفتن بـه مـن چیزی نگفتنـد، زیـرا آنقـدر در حرکت بودنـد کـه رفتـن را نمیشناختند

***

پلنگان، دویدن را یادم ندادند زیرا آنقدر دویده بودند که دویدن را از یاد برده بودند

***

پرندگان نیز پرواز را به من نیاموختند، زیرا چنان در پرواز خود غرق بودند که آن را به فراموشی سپرده بودند

***

اما سنگی که درد سکون را کشیده بود، رفتن را میشناخت

کرمی که در اشتیاق دویدن سوخته بود، دویدن را میفهمید

و درختی که پاهایش در گل بود، از پرواز بسیار میدانست

***

آنها از حسرت به درد رسیده بودند و از درد به اشتیاق و از اشتیاق به معرفت

***

وقتی داری در دریای زندگی سفر میکنی .. از طوفانها و امواج نترس

بگذار تا از تو بگذرند .. تو فقط به سفرت ادامه بده و استقامت داشته باش

همیشه به خاطر داشته باش .. دریای آرام ناخدای با تجربه و ماهر نمیسازد

***

جایی در قلب هر انسان وجود دارد که در آن افکار تبدیل به آرزو میشوند و آرزوها به اهداف بدل میگردند. جایی که در آن هر غیر ممکنی، ممکن می شود. تنها اگر به هدفهایمان ایمان داشته باشیم

رمز خوشبختی در سه جمله

2009-11-23T19:50:00.009+03:30

خوشبختی ما در سه جمله است:

تجربه از دیروز، استفاده از امروز، امید به فردا.

ولی ما با سه جمله دیگر زندگیمان را تباه میکنیم:

حسرت دیروز، اتلاف امروز، ترس از فردا!

آرزو می کنم

2009-07-14T07:41:00.001+04:30

اول از همه برایت آرزو میکنم که عاشق شوی،

و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،

و اگر این گونه نیست، تنهاییت کوتاه باشد،

و پس از تنهاییت، نفرت از کسی نیابی.

آرزومندم که این گونه پیش نیاید ...

اما اگر پیش آمد، بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.

***

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،

از جمله دوستان بد و ناپایدار ...

برخی نادوست و برخی دوستدار ...

که دست کم یکی در میانشان بیتردید مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگی بدین گونه است،

برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی ...

نه کم و نه زیاد ... درست به اندازه،

تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قراردهند،

که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد ...

تا که زیاده به خود غره نشوی.

***

و نیز آرزو مندم مفید فایده باشی، نه خیلی غیر ضروری ...

تا در لحظات سخت،

وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است،

همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرپا نگاه دارد.

همچنین برایت آرزومندم صبور باشی،

نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند ...

چون این کار سادهای است،

بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند ...

و با کاربرد درست صبوریت برای دیگران نمونه شوی.

***

و امیدوارم اگر جوان هستی،

خیلی به تعجیل، رسیده نشوی ...

و اگر رسیدهای، به جوان نمایی اصرار نورزی،

و اگر پیری، تسلیم نا امیدی نشوی ...

چرا که هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است بگذاریم در ما جریان یابد.

***

امیدوارم سگی را نوازش کنی، به پرندهای دانه بدهی و به آواز یک سهره گوش کنی، وقتی که آوای سحرگاهیش را سر میدهد ...

چراکه به این طریق، احساس زیبایی خواهی یافت ...

به رایگان ...

امیدوارم که دانهای هم بر خاک بفشانی ...

هر چند خرد بوده باشد ...

و با روییدنش همراه شوی،

تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.

***

به علاوه امیدوارم پول داشته باشی، زیرا در عمل به آن نیازمندی ...

و سالی یک بار پولت را جلو رویت بگذاری و بگویی:

«این مال من است»،

فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان ارباب دیگری است!

***

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی ...

و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی،

که اگر فردا خسته باشید، یا پس فردا شادمان،

باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید ...

***

اگر همه اینها که گفتم برایت فراهم شد،

دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم ................

ویکتور هوگو

امروز تنها زمانی است که ...

2009-06-30T20:17:00.002+04:30

امروز تنها زمانی است که میتوان در آن کاری را انجام داد و یا نداد. دیروز گذشته و برای فردا نیز هیچ تضمینی وجود ندارد.

هیچ دعایی نیست که مستجاب نشود

2009-05-29T20:00:00.003+04:30

خداوند به سه طریق به دعاها جواب میدهد:
او میگوید آری و آنچه را که میخواهی به تو میدهد.
او میگوید نه و بهتر از آن را به تو میدهد.

او میگوید صبر کن و بعد بهترین را به تو میدهد.

خود ارزیابی

2009-05-19T19:27:00.003+04:30

پسر کوچکی وارد مغازهای شد. جعبه نوشابه را به سمت تلفن هل داد و بر روی جعبه رفت تا دستش به دکمههای تلفن برسد و بعد شروع کرد به گرفتن شماره. مغازهدار متوجه پسر بود و به مکالماتش گوش میداد.
پسرک پرسید: «خانم، میتوانم خواهش کنم کوتاه کردن چمنهای حیاط خانهتان را به من بسپارید؟»
زن پاسخ داد: «کسی هست که این کار را برایم انجام میدهد.»
پسرک گفت: «خانم، من این کار را با نصف قیمتی که او میدهد انجام خواهم داد.»
زن در جوابش گفت که از کار این فرد کاملاً راضی است.
پسرک بیشتر اصرار کرد و پیشنهاد داد: «خانم، من پیادهرو و جدول جلوی خانه را هم برایتان جارو میکنم. در این صورت شما در یکشنبه، زیباترین چمن را در کل شهر خواهید داشت.»

مجدداً زن پاسخش منفی بود.
پسرک در حالی که لبخندی بر لب داشت، گوشی را گذاشت. مغازهدار که به صحبتهای او گوش داده بود به سمتش رفت و گفت: «پسر...، از رفتارت خوشم آمد؛ به خاطر اینکه روحیه خاص و خوبی داری، دوست دارم کاری به تو بدهم.»
پسر جوان جواب داد: «نه ممنون، من فقط داشتم عملکردم را میسنجیدم. من همان کسی هستم که برای این خانم کار میکند.

هر اتفاقی که رخ می دهد به صلاح ماست

2009-04-25T00:19:00.004+04:30

سالهای بسیار دور پادشاهی زندگی میکرد که وزیری داشت.
وزیر همواره میگفت: هر اتفاقی که رخ میدهد به صلاح ماست.
روزی پادشاه برای پوست کندن میوه، کارد تیزی طلب کرد. اما در حین بریدن میوه انگشتش را برید. وزیر که در آنجا بود گفت: نگران نباشید تمام چیزهایی که رخ میدهد در جهت خیر و صلاح شماست!
پادشاه از این سخن وزیر برآشفت و از رفتار او در برابر این اتفاق آزرده خاطر شد و دستور زندانی کردن وزیر را داد ...
چند روز بعد پادشاه با ملازمانش برای شکار به نزدیکی جنگلی رفتند. پادشاه در حالی که مشغول اسب سواری بود، راه را گم کرد و وارد جنگل انبوهی شد و از ملازمان خود دور افتاد. در حالی که پادشاه به دنبال راه بازگشت بود به محل سکونت قبیلهای رسید که مردم آن در حال تدارک مراسم قربانی برای خدایانشان بودند.
زمانی که مردم پادشاه خوش سیما را دیدند خوشحال شدند. زیرا تصور کردند وی بهترین قربانی برای تقدیم به خدای آنهاست!!!
آنها پادشاه را در برابر تندیس الهه خود بستند تا وی را بکشند. اما ناگهان یکی از مردان قبیله فریاد کشید: چگونه میتوانید این مرد را برای قربانی کردن انتخاب کنید در حالی که وی بدنی ناقص دارد. به انگشت او نگاه کنید!!!
به همین دلیل وی را قربانی نکردند و آزاد شد.
پادشاه کـه بـه قصر رسید، وزیـر را فراخوانـد و گفـت: اکنون فهمیـدم منظـور تـو از اینکـه میگفتی هر چه رخ میدهد به صلاح شماست، چه بوده. زیرا بریده شدن انگشتم موجب شد نجات یابم. اما در مورد تو چی؟ تو به زندان افتادی. این امر چه خیر و صلاحی برای تو داشت؟!!
وزیر پاسخ داد: پادشاه عزیز، مگر نمیبینید؟ اگر من به زندان نمیافتادم مانند همیشه در جنگل به همراه شما بودم. در آنجا زمانی که شما را قربانی نکردند، مردم قبیله مرا برای قربانی کردن انتخاب میکردند. بنابراین میبینید که حبس شدن نیز برای من مفید بود!!!

*****

تصمیمات خداوند از قدرت درک ما خارج است اما همیشه به سود ما میباشد.

پائولوکوئیلو

عقاب باشید و سربلند

2009-03-31T23:13:00.004+04:30

دکتر وین دایر در کتاب «عظمت خود را دریابید» بحث جالبی میگه:
میگه؛ آدمها دو دسته هستند، غازها و عقابها. هرگز نباید عقابها رو به مدرسه غازها فرستاد و نباید افکار دست و پاگیر غازها فکر عقابها رو مشغول کنه. کسی که مثل غاز هست و تعلیم داده شده نمیتونه درست پرواز کنه و به خار و خاشاک گیر میکنه که مانع پروازش میشه. ولی عقاب رسالتش اوج گرفتنه. عقابی که مثل غاز رفتار میکنه از ذات خودش فرار میکنه.
بدترین چیز ندونستن قوانین عقابهاست. این که ندونیم چطوری عقاب باشیم.
- غازها همه مثل هم فکر میکنند و همیشه هم ادعا میکنند که درست فکر میکنند. افکارشون کپی شده هست و اصلاً خلاقیت نداره. اکثر مواقع هم همگی با هم به نتایج یکسان میرسند چون دقیقاً مثل هم فکر میکنند.
عقابها میدونند زمانی که همه مثل هم فکر میکنند در واقع اصلاً کسی فکر نمیکنه.
- غازها همیشه میدونند غاز دیگه چطوری زندگی کنه بهتره! هر کسی جای کس دیگه تصمیم میگیره. برای همین اکثراً یا دیر به بلوغ (فکری - جنسی - احساسی) میرسن و یا اصلاً بالغ نمیشن.
عقابها به خلاقیت ذهن هر کس اعتقاد دارن و در زندگی، به فرد ماهیگیری یاد میدن و نه ماهی. در محله عقابها هر کسی جای خودش باید فکر کنه و کسی مسئولیت زندگی کس دیگه رو به عهده نمیگیره.
- غازها از جسمشون بیش از حد کار میکشن و تمام توان داشتـه و نداشتـه رو به کـار میگیرن و به نتایج دلخواه نمیرسن.
عقابها اول تمام جوانب کار رو در نظر میگیرن، با توجه به تجارب قبلی و برنامهریزیهای ذهن خلاقشون تصمیم میگیرند و بعد شروع به کار میکنند. عقابها ایمان دارند که تلاش جسمی به تنهایی اصلاً برای کار کافی نیست.
- غازها حریم شخصی ندارند و بارها و بارها وارد حریم خصوصی عقابها میشن چون حرمت ندارند.
عقابها به حریم شخصی هر فردی احترام میزارن و قاطعانه به افرادی که وارد حریم خصوصی اونها میشن تذکر میدن.
- غازها باید همه رو راضی نگه دارند و تمام تلاششون رو در روابط میکنند که همه انسانها، تک به تک از اونها راضی باشند. به جای انجام وظایف و رسالت خودشون، رضایت همه اطرافیان رو با هر زحمتی شده به دست میارن چون اگر به دست نیارن احساس خلاء میکنند.
عقابها میدونند که به دست آوردن رضایت همه افراد امکان نداره و نیمی از مردم همیشه با نیمی از افکار اونها مخالفند و این وظیفه یک عقاب نیست که مخالفانش رو راضی نگه داره.
- غاز نه نمیگه و همش شاکی هست که چرا باید این همه به دیگران توجه کنن.
عقاب در مواقعی که لازم هست، به راحتی نه میگه.
- غاز شرط اول ارتباط رو صمیمیت بیش از حد میدونه.
عقاب شرط اول ارتباط رو احترام متقابل میدونه.
- غاز نمیخواد باور کنه که دشمنی داره.
عقاب میدونه که باید دشمنش رو ببخشه ولی بهش اعتماد نمیکنه.
- غاز از تجربیات درس نمیگیره و فقط آزار میبینه.
عقاب بعد از گذروندن سختی مسئله، به فکر پذیرش مسئله و درسهای ممکنه هست.
- غاز از دلش هیچ وقت حرف نمیزنه.
عقاب با دلش زندگی میکنه.
- غاز یا احساسیه و یا منطقی.
عقاب میدونه که در دورانی از زندگی باید مغز رو پرورش و ورزش دارد و در دورانی دیگه باید دل رو نوازش داد و به حرفهای دل بها داد.
- غاز اشتباه نمیکنه.
عقاب میدونه اگر هیچ وقت اشتباهی نکرده، دلیلش اینه که اصلاً دست به عملی نزده.
- غاز جای دیگران زندگی میکنه.
عقاب میدونه که باید به دیگران کمک کنه ولی جای کسی نباید زندگی کنه چون تجربه خود بودن رو از اون فرد گرفته.
- غاز همیشه همه کار میتونه انجام بده.
عقاب میدونه چه کارهایی رو میتونه انجام بده و چه جایی باید اعلام کنه که از عهده اون بر نمییاد.
- غاز همیشه مجبوره.
عقاب همیشه مختاره و اگر به جبر روزگار مجبـور شد کـاری رو انجـام بـده، میپذیره و میگه: ترجیح میدم این کار رو انجام بدم.
- زمان تفریح غاز مشخص نیست.
عقاب برای تفریحش برنامهریزی میکنه و میدونه که فاصله خالی این نُت تا نُت بعدی در موسیقی، دلیل دلنشین بودن اون هست.
- غاز همیشه ناراضیه و شاکی و همیشه در حال شناخت عامل این بدبختی هست.
عقاب همیشه راضیه و میدونه هر سختی هم، پایانی داره.
- غاز عبادت عادتش شده.
عقاب تکرار و عادت و روزمرگی رو مرگ دل و پرستش میدونه.
- غاز نسبت به عقاب یا احساس برتری میکنه و یا احساس ضعف.
عقاب باور داره برتری وجود نداره. اصل فقط تفاوت است و باعث برتری کسی بر کس دیگه نمیشه.
- غاز زیاد از مغزش کار میکشه، البته بدون بهرهوری لازم.
عقاب مفید فکر میکنه و از اشتباهاتش درس میگیره.
- غاز میخواد غاز باشه چون غاز بودن و نپریدن خیلی آسونتر از پرواز و اوج گرفتن هست.
عقاب بر عقاب بودن اصرار داره، حتی اگر بارها به مدرسه غازها رفته باشه و به خاطر عقاب شدن بهای سنگینی رو بپردازه.
- غازها همیشه میخوان یک عقاب یک جور دیگه باشه، یک جور دیگه عمل کنه! براشون ارتباط هیچ وقت کافی و رضایت بخش نیست.
دقت کن: غاز چون خودش رو نپذیرفته و خودش رو درست نمیشناسه، از تو میخواد که یه جور دیگه عمل کنی! هیچ وقت براش رضایت بخش نیستی و عملاً بهت می گه که براش کافی نیستی چون همیشه یه کاری کم کردی!
سعی کن خودت باشی و بهترین نقش رو داشته باشی (به عنوان دوست - همسر - خواهر - برادر - بچه) ولی سعی نکن که خودت رو مجبور کنی که طبق خواست اون خودت رو تغییر بدی. اون ناراضی به دنیا اومده و از دنیا میره.

از زندگی عقب نیفتی، چون قرار نیست که غاز باشی

عقاب باش و سربلند

نمی دانستند چقدر نزدیک است

2009-03-15T21:01:00.002+03:30

اغلب شکستها نصیب کسانی شده است که نمیدانستند فاصلهشان تا موفقیت چقدر نزدیک است و دست از کار کشیدند!

رمز خوشبخت زیستن

2009-03-14T07:02:00.002+03:30

خوشبخت زیستن در آن نیست که کاری را که دوست داریم انجام دهیم؛ بلکه در این است که کاری را که انجام میدهیم، دوست داشته باشیم

حکمت خدا

2009-02-07T21:35:00.004+03:30

تنها نجات یافته یک کشتی، اکنون به ساحل جزیره متروک افتاده بود. او هر روز را به امید کشتی نجات، ساحل و افق را به تماشا می‌نشست.

سرانجام خسته و ناامید، از تخته پاره‌ها کلبه‌ای ساخت تا خود را از خطرات مصون بدارد و در آن لختی بیاساید. اما هنگامی که در اولین شب آرامش در جستجوی غذا بود، از دور دید که کلبه‌اش در حال سوختن است و دودی از آن به آسمان میرود. بدترین اتفاق ممکن افتاده و همه چیز از دست رفته بود. از شدت خشم و اندوه در جا خشکاش زد. فریاد زد: «خدایــــــــــــا! چطور راضی شدی با من چنین کاری بکنی؟» صبح روز بعد با صدای بوق کشتی‌ای که به ساحل نزدیک می‌شد از خواب پرید. کشتی‌ای آمده بود تا نجاتش دهد. مرد خسته و حیران بود. نجات دهندگان میگفتند: «خدا خواست که ما دیشب آن آتشی را که روشن کرده بودی ببینیم»

لنگه کفش

2009-01-05T07:04:00.003+03:30

روزی گاندی در حین سوار شدن به قطار یک لنگه کفشش درآمد و روی خط آهن افتاد. او به خاطر حرکت قطار نتوانست پیاده شده و آن را بردارد. در همان لحظه گاندی با خونسردی لنگه دیگر کفشش را از پای درآورد و آن را در مقابل دیدگان حیرتزده اطرافیان طوری به عقب پرتاب کرد که نزدیک لنگه کفش قبلی افتاد. یکی از همسفرانش علت امر را پرسید. گاندی خندید و در جواب گفت: مرد بینوایی که لنگه کفش قبلی را پیدا کند، حالا میتواند لنگه دیگر آن را نیز برداشته و از آن استفاده نماید.

همین الآن لیوان هایتان را زمین بگذارید

2008-12-23T19:44:00.005+03:30

استادی درشروع کلاس درس، لیوانی پر از آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببینند. بعد از شاگردان پرسید: به نظر شما وزن این لیوان چقدر است؟
شاگردان جواب دادند 50 گرم، 100 گرم، 150 گرم ... استاد گفت: من هم بدون وزن کردن، نمیدانم دقیقاً وزنش چقدراست. اما سوال من این است: اگر من این لیوان آب را چند دقیقه همین طور نگه دارم، چـه اتفاقی خواهـد افتـاد؟ شاگردان گفتنـد: هیـچ اتفاقی نمیافتد. استاد پرسید: خوب، اگر یک ساعت همین طور نگه دارم، چه اتفاقی میافتد؟ یکی از شاگردان گفت: دست تان کم کم درد میگیرد.
حق با توست. حالا اگر یک روز تمام آن را نگه دارم چه؟
شاگرد دیگری جسارتاً گفت: دستتان بیحس میشود، عضلات به شدت تحت فشار قرار میگیرند و فلج میشوند و مطمئناً کارتان به بیمارستان خواهد کشید ... و همه شاگردان خندیدند. استاد گفت: خیلی خوب است. ولی آیا در این مدت وزن لیوان تغییرکرده است؟ شاگردان جواب دادند: نه
پس چه چیز باعث درد و فشار روی عضلات میشود؟ درعوض من چه باید بکنم؟
شاگردان گیج شدند. یکی از آنها گفت: لیوان را زمین بگذارید.
استاد گفت: دقیقاً مشکلات زندگی هم مثل همین است. اگر آنها را چند دقیقه در ذهنتان نگه دارید اشکالی ندارد. اگر مدت طولانیتری به آنها فکر کنید، به درد خواهند آمد. اگر بیشتر از آن نگهشان دارید، فلجتان میکنند و دیگر قادر به انجام کاری نخواهید بود. فکر کردن به مشکلات زندگی مهم است. اما مهمتر آن است که در پایان هر روز و پیش از خواب، آنها را زمین بگذارید. به این ترتیب تحت فشار قرار نمیگیرند.
هر روز صبح سرحال و قوی بیدار میشوید و قادر خواهید بود از عهده هر مسئله و چالشی که برایتان پیش میآید، برآیید!

پس همین الان لیوانهاتون رو زمین بذارید

یک همچو برادری

2008-12-22T07:14:00.007+03:30

یکی از دوستانم به نام پل یک دستگاه اتومبیل سواری به عنوان عیدی از برادرش دریافت کرده بود. شب عید هنگامی که پل از ادارهاش بیرون آمد متوجه پسر بچه شیطانی شد که دور و بر ماشین نو و براقش قدم میزد و آن را تحسین میکرد. پل نزدیک ماشین که رسید، پسر پرسید: این ماشین مال شماست، آقا؟
پل سرش را به علامت تأیید تکان داد و گفت: برادرم به عنوان عیدی به من داده است. پسر متعجب شد و گفت: منظورتان این است که برادرتان این ماشین را همین جوری، بدون این که دیناری بابت آن پرداخت کنید، به شما داده است؟ آخ جون، ای کاش...
البته پل کاملاً واقف بود که پسر چه آرزویی میخواهد بکند. او میخواست آرزو کند که ای کاش او هم یک همچو برادری داشت. اما آنچه که پسر گفت سر تا پای وجود پل را به لرزه درآورد:«ای کاش من هم یک همچو برادری بودم»

پل مات و مبهوت به پسر نگاه کرد و سپس با یک انگیزه آنی گفت: دوست داری با هم تو ماشین یه گشتی بزنیم؟
پسر گفت: اوه بله، دوست دارم.
تازه راه افتاده بودند کـه پسر بـه طرف پل برگشت و با چشمانی که از خوشحالی برق میزد، گفت: آقا، میشه خواهش کنم که بری به طرف خونه ما؟
پل لبخند زد. او خوب فهمید که پسر چه میخواهد بگوید. او میخواست به همسایگانش نشان دهد که با چه ماشین بزرگ و شیکی به خانه برگشته است. اما پل باز در اشتباه بود. پسر گفت: بی زحمت اونجایی که دو تا پله داره، نگهدارید.
پسر از پلهها بالا دوید. چیزی نگذشت که پل صدای برگشتن او را شنید، اما او دیگر تند و تیـز بر نمیگشت. او برادر کوچک فلج و زمینگیر خود را بر پشت حمل کرده بود. سپس او را روی پلـه پایینـی نشاند و بـه طـرف ماشـین اشـاره کـرد و گفـت: اوناهاش، جیمـی، میبینی؟ درست همون طوریه که طبقه بالا برات تعریف کردم. برادرش عیدی بهش داده و او دیناری بابت آن پرداخت نکرده. یه روزی من هم یه همچو ماشینی به تو هدیه خواهم داد ... اونوقت میتونی برای خودت بگردی و چیزهای قشنگ ویترین مغازه های شب عید رو، همان طوری که همیشه برات شرح میدم، ببینی.

پل در حالی که اشکهای گوشه چشمش را پاک میکرد از ماشین پیاده شد و پسر بچه را در صندلی جلویی ماشین نشاند. برادر بزرگتر، با چشمانی براق و درخشان، کنار او نشست و سه تایی رهسپار گردشی فراموش نشدنی شدند.

حکایتی از کریمخان زند

2008-12-07T21:30:00.003+03:30

مردی به دربار خان زند میرود و با ناله و فریاد میخواهد تا كریمخان را ملاقات كند...
سربازان مانع ورودش میشوند!
خان زند در حال كشیدن قلیان ناله و فریاد مردی را میشنود و میپرسد ماجرا چیست؟
پس از گزارش سربازان به خان؛ وی دستور میدهد كه مرد را به حضورش ببرند...
مرد به حضور خان زند میرسد و کریم خان از وی میپرسد: چه شده است چنین ناله و فریاد میكنی؟
مرد با درشتی میگوید: دزد همه اموالم را برده و الان هیچ چیزی در بساط ندارم!
خان میپرسد وقتی اموالت به سرقت میرفت تو كجا بودی؟
مرد میگوید من خوابیده بودم!!!
خان میگوید خب چرا خوابیدی كه مالت را ببرند؟
مرد در این لحظه آن چنان پاسخی میدهد كه استدلالش در تاریخ ماندگار میشود و سرمشق آزادی خواهان میشود...
مرد میگوید: من خوابیده بودم، چون فكر میكردم تو بیداری! ...

خان بزرگ زند لحظهای سكوت میكند و سپس دستور میدهد خسارتش را از خزانه جبران كنند و در آخر میگوید: این مرد راست میگوید ما باید بیدار باشیم...

لبخند

2008-11-21T14:35:00.014+03:30

بسیاری از مردم کتاب «شاهزاده کوچولو» اثر اگزوپری را میشناسند. اما شاید همه ندانند که او خلبان جنگی بود و با نازیها جنگید و کشته شد. قبل از شروع جنگ جهانی دوم اگزوپری در اسپانیا با دیکتاتوری فرانکو میجنگید. او تجربههای حیرتآور خود را در مجموعهای به نام «لبخند» گردآوری کرده است. در یکی از خاطراتش مینویسد که او را اسیر کردند و به زندان انداختند. او که از روی رفتارهای خشونتآمیز نگهبانها حدس زده بود که روز بعد اعدامش خواهند کرد، مینویسد: مطمئن بودم که مرا اعدام خواهند کرد. به همین دلیل به شدت نگران بودم. جیبهایم را گشتم تا شاید سیگاری پیدا کنم که از زیر دست آنهـا که حسابی لباسهایـم را گشتـه بودند در رفته باشد. یکی پیدا کردم و با دستهای لرزان آن را به لبهایم گذاشتم ولی کبریت نداشتم. از میان نردهها به زندانبانم نگاه کردم. او حتی نگاهی هم به من نینداخت. درست مانند یک مجسمه آنجا ایستاده بود. فریاد زدم «هی رفیق کبریت داری؟» به من نگاه کرد شانههایش را بالا انداخت و به طرفم آمد. نزدیکتر که آمد و کبریتش را روشن کرد، بیاختیار نگاهش به نگاه من دوخته شد. لبخند زدم و نمیدانم چرا؟ شاید از شدت اضطراب، شاید به خاطر این که خیلی به او نزدیک بودم و نمیتوانستم لبخند نزنـم. در هر حال لبخنـد زدم و انگار نوری فاصلـه بین دلهای ما را پر کرد میدانستم که او به هیچ وجه چنین چیزی را نمیخواهد. ولی گرمای لبخند من از میلهها گذشت و به او رسید و روی لبهای او هم لبخند شکفت. سیگارم را روشن کرد ولی نرفت و همان جا ایستاد مستقیم در چشمهایم نگاه کرد و لبخند زد. من حالا با علم به اینکه او نه یک نگهبان زندان که یک انسان است به او لبخند زدم. نگاه او حال و هوای دیگری پیدا کرده بود.
پرسید: «بچـه داری؟» با دستهـای لرزان کیـف پولم را بیرون آوردم و عکس اعضای خانوادهام را به او نشان دادم و گفتم: «آره ایناهاش» او هم عکس بچههایش را به من نشان داد و درباره نقشهها و آرزوهایی که برای آنها داشت برایم صحبت کرد. اشک به چشمهایم هجوم آورد. گفتم که میترسم دیگر هرگز خانوادهام را نبینم. دیگر نبینم که بچههایم چطور بزرگ میشوند. چشمهای او هم پر از اشک شدند. ناگهان بیآنکه حرفی بزند قفل در سلول مرا باز کرد و مرا بیرون برد. بعد هم مرا بیرون زندان و جاده پشتی آن که به شهر منتهی میشد هدایت کرد. نزدیک شهر که رسیدیم تنهایم گذاشت و برگشت بیآنکه کلمهای حرف بزند.

یک لبخند زندگی مرا نجات داد

پیرمرد عاقل

2008-10-31T23:09:00.003+03:30

پیرمردی 92 ساله که سر و وضع مرتبی داشت در حال انتقال به خانه سالمندان بود. همسر 70 ساله‌اش به تازگی درگذشته بود و او مجبور بود خانه‌اش را ترک کند.
پس از چند ساعت انتظار در سرسرای خانه سالمندان، به او گفته شد که اتاقش حاضر است. پیرمرد لبخندی بر لب آورد. همین طور که عصا زنان به طرف آسانسور می‌رفت، به او توضیح دادم که اتاقش خیلی کوچک است و به جای پرده، روی پنجره‌هایش کاغذ چسبانده شده است.
پیرمرد درست مثل بچه‌ای که اسباب‌بازی تازه‌ای به او داده باشند با شوق و اشتیاق فراوان گفت: «خیلی دوستش دارم»
به او گفتم: ولی شما هنوز اتاقتان را ندیده‌اید! چند لحظه صبر کنید الآن می‌رسیم.
او گفت: به دیدن و ندیدن ربطی ندارد.
شادی چیزی است که من از پیش انتخاب کرده‌ام. این که من اتاق را دوست داشته باشم یا نداشته باشم به مبلمان و دکور و ... بستگی ندارد. بلکه، به این بستگی دارد که تصمیم بگیرم چگونه به آن نگاه کنم.
من پیش خودم تصمیم گرفته‌ام که اتاق را دوست داشته باشم. این تصمیمی است که هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شوم می‌گیرم.
من دو کار می‌توانم بکنم. یکی این که تمام روز را در رختخواب بمانم و مشکلات قسمت‌های مختلف بدنم که دیگر خوب کار نمی‌کنند را بشمارم، یا آن که از جا برخیزم و به خاطر آن قسمت‌هایی که هنوز درست کار می‌کنند شکرگزار باشم.
هر روز، هدیه‌ای است که به من داده می‌شود و من تا وقتی که بتوانم چشمانم را باز کنم، بر روی روز جدید و تمام خاطرات خوشی که در طول زندگی داشته‌ام تمرکز خواهم کرد.
سن زیاد مثل یک حساب بانکی است. آنچه را که در طول زندگی ذخیره کرده باشید می‌توانید بعداً برداشت کنید.
بدین خاطر، راهنمایی من به تو این است که هر چه می‌توانی شادی‌های زندگی را در حساب بانکی حافظه‌ات ذخیره کنی.
از مشارکت تو در پر کردن حسابم با خاطره‌های شاد و شیرین تشکر می‌کنم. هیچ می‌دانی که من هنوز هم در حال ذخیره کردن در این حساب هستم؟ ...

*****

راهنمایی‌های ساده زیر را برای شاد بودن به خاطر بسپارید:
1. قلبتان را از نفرت و کینه خالی کنید.
2. ذهنتان را از نگرانی‌ها آزاد کنید.
3. ساده زندگی کنید.
4. بیشتر بخشنده باشید.
5. کمتر انتظار داشته باشید.
موفق باشید

یه داستان واقعی

2008-10-29T22:22:00.005+03:30

در روز اول سال تحصیلى، خانم تامپسون معلم کلاس پنجم دبستان وارد کلاس شد و پس از صحبتهاى اولیه، مطابق معمول به دانش آموزان گفت که همه آنها را به یک اندازه دوست دارد و فرقى بین آنها قائل نیست. البته او دروغ میگفت و چنین چیزى امکان نداشت. مخصوصاً این که پسر کوچکى در ردیف جلوى کلاس روى صندلى لم داده بود به نام تدى استودارد که خانم تامپسون چندان دل خوشى از او نداشت. تدى سال قبل نیز دانش آموز همین کلاس بود. همیشه لباسهاى کثیف به تن داشت، با بچههاى دیگر نمیجوشید و به درسش هم نمیرسید. او واقعاً دانش آموز نامرتبى بود و خانم تامپسون از دست او بسیار ناراضى بود و سرانجام هم به او نمره قبولى نداد و او را رفوزه کرد.
امسال که دوباره تدى در کلاس پنجم حضور مییافت، خانم تامپسون تصمیم گرفت به پرونده تحصیلى سالهاى قبل او نگاهى بیاندازد تا شاید به علت درس نخواندن او پی ببرد و بتواند کمکش کند.

معلم کلاس اول تدى در پروندهاش نوشته بود: تدى دانش آموز باهوش، شاد و با استعدادى است. تکالیفش را خیلى خوب انجام میدهد و رفتار خوبى دارد. «رضایت کامل.»
معلم کلاس دوم او در پروندهاش نوشته بود: تدى دانش آموز فوق العادهاى است. همکلاسیهایش دوستش دارند ولى او به خاطر بیمارى درمانناپذیر مادرش که در خانه بسترى است دچار مشکل روحى است.

معلم کلاس سوم او در پروندهاش نوشته بود: مرگ مادر براى تدى بسیار گران تمام شده است. او تمام تلاشش را براى درس خواندن میکنـد ولى پدرش بــه درس و مشق او علاقهاى ندارد. اگر شرایط محیطى او در خانه تغییر نکند او به زودى با مشکل روبرو خواهد شد.
معلم کلاس چهارم تدى در پروندهاش نوشته بود: تدى درس خواندن را رها کرده و علاقهاى به مدرسه نشان نمیدهد. دوستان زیادى ندارد و گاهى در کلاس خوابش میبرد.
خانم تامپسون با مطالعه پروندههاى تدى به مشکل او پى برد و از این که دیر به فکر افتاده بود خود را نکوهش کرد. تصادفاً فرداى آن روز، روز معلّم بود و همه دانش آموزان هدایایى براى او آوردند. هدایاى بچهها همه در کاغذ کادوهاى زیبا و نوارهاى رنگارنگ پیچیده شده بود، بجز هدیه تدى که داخل یک کاغذ معمولى و به شکل نامناسبى بسته بندى شده بود. خانم تامپسون هدیه ها را سرکلاس باز کرد. وقتى بسته تدى را باز کرد یک دستبند کهنه که چند نگینش افتاده بود و یک شیشه عطر که سه چهارمش مصرف شده بود در داخل آن بود. این امر باعث خنده بچههاى کلاس شد اما خانم تامپسون فوراً خنده بچهها را قطع کرد و شروع به تعریف از زیبایى دستبند کرد. سپس آن را همانجا به دست کرد و مقدارى از آن عطر را نیز به خود زد. تدى آن روز بعد از تمام شدن ساعت مدرسه مدتى بیرون مدرسه صبر کرد تا خانم تامپسون از مدرسه خارج شد. سپس نزد او رفت و به او گفت: خانم تامپسون، شما امروز بوى مادرم را میدادید.
خانم تامپسون، بعد از خداحافظى از تدى، داخل ماشینش رفت و براى دقایقى طولانى گریه کرد. از آن روز به بعد، او آدم دیگرى شد و در کنار تدریس خواندن، نوشتن، ریاضیات و علوم، به آموزش «زندگی» و «عشق به همنوع» به بچهها پرداخت و البته توجه ویژهاى نیز به تدى میکرد.
پس از مدتـى، ذهن تدى دوباره زنده شد. هر چـه خانم تامپسون او را بیشتر تشویـق میکرد او هم سریعتر پاسخ میداد. به سرعت او یکى از با هوشترین بچههاى کلاس شد و خانم تامپسون با وجودى که به دروغ گفته بود که همه را به یک اندازه دوست دارد، اما حالا تدى محبوبترین دانش آموزش شده بود.
یک سال بعد، خانم تامپسون یادداشتى از تدى دریافت کرد که در آن نوشته بود شما بهترین معلمى هستید که من در عمرم داشتهام.
شش سال بعد، یادداشت دیگرى از تدى به خانم تامپسون رسید. او نوشته بود که دبیرستان را تمام کرده و شاگرد سوم شده است. و باز هم افزوده بود که شما همچنان بهترین معلمى هستید که در تمام عمرم داشتهام.
چهار سال بعد از آن، خانم تامپسون نامه دیگرى دریافت کرد که در آن تدى نوشته بود با وجودى که روزگار سختى داشته است اما دانشکده را رها نکرده و به زودى از دانشگاه با رتبه عالى فارغ التحصیل میشود. باز هم تأکید کرده بود که خانم تامپسون بهترین معلم دوران زندگیش بوده است.
چهار سال دیگر هم گذشت و باز نامهاى دیگر رسید. این بار تدى توضیح داده بود که پس از دریافت لیسانس تصمیم گرفته به تحصیل ادامه دهد و این کار را کرده است. باز هم خانم تامپسون را محبوبترین و بهترین معلم دوران عمرش خطاب کرده بود. اما این بار، نام تدى در پایان نامه کمى طولانیتر شده بود: دکتر تئودور استودارد.
ماجرا هنوز تمام نشده است. بهار آن سال نامه دیگرى رسید. تدى در این نامه گفته بود که با دخترى آشنا شده و میخواهند با هم ازدواج کنند. او توضیح داده بود که پدرش چند سال پیش فوت شده و از خانم تامپسون خواهش کرده بود اگر موافقت کند در مراسم عروسى در کلیسا، در محلى که معمولاً براى نشستن مادر داماد در نظر گرفته میشود بنشیند. خانم تامپسون بدون معطلى پذیرفت و حدس بزنید چکار کرد؟ او دستبند مادر تدى را با همان جاهاى خالى نگینها به دست کرد و علاوه بر آن، یک شیشه از همان عطرى که تدى برایش آورده بود خرید و روز عروسى به خودش زد.
تدى وقتى در کلیسا خانم تامپسون را دید او را به گرمى هر چه تمامتر در آغوش فشرد و در گوشش گفت: خانم تامپسون از این که به من اعتماد کردید از شما متشکرم. به خاطر این که باعث شدید من احساس کنم که آدم مهمى هستم از شما متشکرم و از همه بالاتر به خاطر این که به من نشان دادید که میتوانم تغییر کنم از شما متشکرم.
خانم تامپسون که اشک در چشم داشت در گوش او پاسخ داد: تدى، تو اشتباه میکنى. این تو بودى که به من آموختى که میتوانم تغییر کنم. من قبل از آن روزى که تو بیرون مدرسه با من صحبت کردى، بلد نبودم چگونه تدریس کنم.
بد نیست بدانید که تدى استودارد هم اکنون در دانشگاه آیوا یك استاد برجسته پزشکى است و بخش سرطان دانشکده پزشکى این دانشگاه نیز به نام او نامگذارى شده است!

آیا در خودمان وجود دارد؟

2008-10-15T23:58:00.003+03:30

کلاس پنجم که بودم پسر درشت هیکلی در ته کلاس ما مینشست که برای من مظهر تمام چیزهای چندش آور بود. آن هم بـه سه دلیل؛ اول آنکـه کچل بود. دوم اینکـه سیگار میکشید و سوم -که از همه تهوع آورتر بود- اینکه در آن سن و سال، زن داشت!... چند سالی گذشت. یک روز که با همسرم از خیابان میگذشتیم، آن پسر قوی هیکل ته کلاس را دیدم در حالی که زن داشتم، سیگار میکشیدم و کچل شده بودم و تازه فهمیدم که خیلی اوقات آدم از آن دسته چیزهای بد دیگران ابراز انزجار میکند که در خودش وجود دارد!

نقل از دکتر شریعتی

الماس وجودتان را کشف کنید

2008-10-11T01:15:00.004+03:30

میگویند کشاورزی آفریقایی در مزرعهاش زندگی خوب و خوشی را با همسر و فرزندانش داشت. یک روز شنید که در بخشی از آفریقا معادن الماسی کشف شدهاند و مردمی که به آنجا رفتهاند، با کشف الماس به ثروتی افسانهای دست یافتهاند.
او که از شنیدن این خبر هیجان زده شده بود، تصمیم گرفت برای کشف معدنی الماس به آنجا برود. بنابراین زن و فرزندانش را به دوستی سپرد و مزرعهاش را فروخت و عازم سفر شد.
او به مدت ده سال آفریقا را زیر پا می گذارد و عاقبت به دنبال بیپولی، تنهایی و یاس و نومیدی خود را در اقیانوس غرق میکند.
امـا زارع جدیدی کـه مزرعه را خریده بود، روزی در کنـار رودخانهای کـه از وسط مزرعـه میگذشت، چشمش به تکه سنگی افتاد که درخشش عجیبی داشت. او سنگ را برداشت و به نزد جواهر سازی برد. مرد جواهر ساز با دیدن سنگ گفت که آن سنگ الماسی است که نمیتوان قیمتی بر آن نهاد. مرد زارع به محلی که سنگ را پیدا کرده بود رفت و متوجه شد سرتاسر مزرعه پر از سنگهای الماسی است که برای درخشیدن نیاز به تراش و صیقل داشتند.
مرد زارع پیشین بدون آنکه زیر پای خود را نگاه کند، برای کشف الماس تمام آفریقا را زیر پا گذاشته بود، حال آنکه در معدنی از الماس زندگی میکرد!
در وجود هر یک از ما معدنی از الماس وجود دارد که نیاز به صیقل دارد. معمولاً آنچه که میخواهیم، هر آنچه آرزوی رسیدن به آن را داریم و بالأخره تحقق همه آرزوهایمان در اطرافمان قرار دارد، اما افسوس کـه متوجـه آن نمیشویـم. در حالی کـه میبایست آستینها را بالا زد و با برنامهریزی و تلاش و کوشش صحیح الماس وجودیمان را جلا ببخشیم.

داستانی از نیکولاس کازانتزاکیس

2008-09-23T23:34:00.003+03:30

نیکولاس کازانتزاکیس (نویسنده زوربای یونانی) تعریف می‌کند که در کودکی، پیله کرم ابریشمی را روی درختی می‌یابد. درست زمانی که پروانه خود را آماده می‌کند تا از پیله خارج بشود، کمی منتظر می‌ماند اما سر انجام -چون خروج پروانه طول می‌کشد- تصمیم می‌گیرد به این فرایند شتاب ببخشد.
با حرارت دهان‌اش پیله را گرم می‌کند، تا این‌که پروانه خروج خود را آغاز می‌کند.
اما بالهایش هنوز بسته‌اند و کمی بعد می‌میرد.
کازانتزاکیس می‌گوید: بلوغی صبورانه با یاری خورشید لازم بود، اما من انتظار کشیدن نمی‌دانستم.
آن جنازه کوچک تا به امروز، یکی از سنگین‌ترین بارها بر روی وجدانم بوده.
اما همان جنازه باعث شد بفهمم فقط یک گناه کبیره حقیقی وجود دارد:
فشار آوردن بر قوانین بزرگ کیهان.

بردباری لازم است، نیز انتظار زمان موعود را کشیدن و با اعتماد راهی را دنبال کردن که خداوند برای زندگی ما برگزیده است.

«بلوغی صبورانه با یاری خورشید لازم است»

ملا نصرالدین همیشه اشتباه می کرد

2008-09-22T13:18:00.001+03:30

ملا نصرالدین هر روز در بازار گدایی می‌كرد و مردم با نیرنگی٬ حماقت او را دست می‌انداختند. دو سكه به او نشان می‌دادند كه یكی شان طلا بود و یكی از نقره. اما ملا نصرالدین همیشه سكه نقره را انتخاب می‌كرد. این داستان در تمام منطقه پخش شد. هر روز گروهی زن و مرد می‌آمدند و دو سكه به او نشان میدادند و ملا نصرالدین همیشه سكه نقره را انتخاب می‌كرد. تا اینكه مرد مهربانی از راه رسید و از اینكه ملا نصرالدین را آنطور دست می‌انداختند٬ ناراحت شد. در گوشه میدان به سراغش رفت و گفت: هر وقت دو سكه به تو نشان دادند٬ سكه طلا را بردار. اینطوری هم پول بیشتری گیرت می‌آید و هم دیگر دستت نمیاندازند. ملا نصرالدین پاسخ داد: ظاهراً حق با شماست٬ اما اگر سكه طلا را بردارم٬ دیگر مردم به من پول نمی‌دهند تا ثابت كنند كه من احمق تر از آن‌هایم. شما نمی‌دانید تا حالا با این كلك چقدر پول گیر آورده‌ام.

«اگر كاری كه میكنی٬ هوشمندانه باشد٬ هیچ اشكالی ندارد كه تو را احمق بدانند»

چند پند

2008-09-17T00:29:00.002+04:30

روزی که میبینی هیچ مشکلی سر راهت نیست، باید مطمئن باشی که حتماً داری راه رو اشتباه میری.

***
هیچ وقت خودت رو با کسی تو این دنیا مقایسه نکن. اگه این کارو کردی، در واقع به خودت توهین کردهای.

***
من هیچوقت نخواهم گفت که «1000 بار شکست خوردم». من خواهم گفت که «من کشف کردهام که 1000 راه وجود داره که به شکست منجر میشه».

***
این که به همه اعتماد کنی خطرناکه. اما این که به هیشکی اعتماد نکنی خیلی خطرناکه.

***
بردن همیشه به معنی اول شدن نیست. پیروزی یعنی این که عملکرد شما بهتر از قبل باشه.

***
بزرگترین مانع موفقیت، ترس از شکست هست.

***
اگر کسی باشه که ادعا کنه تا حالا تو زندگیش اشتباهی مرتکب نشده به این معنی هست که هیچوقت سعی نکرده چیزهای جدید رو امتحان کنه.

***
آینده متعلق به کسانی هست که به زیبایی آرزوها و رویاهای خود اعتماد دارند.

***
سه جمله برای رسیدن به خوشبختی وجود داره: بیشتر از دیگران بدونی ... بیشتر از دیگران تلاش کنی ... کمتر از دیگران توقع داشته باشی.

***
تو هیچوقت خنده تو گم نکردی ... اون درست زیر دماغته. تو فقط یادت رفته کجا قرار داشته.

***
این غیر ممکنه که بارانی از شادی و مهربانی رو برای کسی بفرستی و حداقل چند قطره از اون دستای خودت رو هم خیس نکنه.

بندگی

2008-09-10T05:49:00.002+04:30

جوانی گمنام عاشق دختر پادشاهی شد. رنج این عشق او را بیچاره کرده بود و راهی برای رسیدن به معشوق نمییافت. مردی زیرک از ندیمان پادشاه که دلباختگی او را دید و جوانی ساده و خوش قلبش یافت، به او گفت پادشاه اهل معرفت است، اگر احساس کند که تو بندهای از بندگان خدا هستی، خودش به سراغ تو خواهد آمد.

جوان به امید رسیدن به معشوق، گوشهگیری پیشه کرد و به عبادت و نیایش مشغول شد. به طوری که اندک اندک مجذوب پرستش گردید و آثار اخلاص در او تجلی یافت.

روزی گذر پادشاه بر مکان او افتاد، احوال وی را جویا شد و دانست که جوان، بندهای با اخلاص از بندگان خداست. در همانجا از وی خواست که به خواستگاری دخترش بیاید و او را خواستگاری کند. جوان فرصتی برای فکر کردن طلبید و پادشاه به او مهلت داد.

همین که پادشاه از آن مکان دور شد، جوان وسایل خود را جمع کرد و به مکانی نامعلوم رفت. ندیم پادشاه از رفتار جوان تعجب کرد و به جست و جوی جوان پرداخت تا علت این تصمیم را بداند. بعد از مدتها جستجو او را یافت. گفت: «تو در شوق رسیدن به دختر پادشاه آنگونه بیقرار بودی، چرا وقتی پادشاه به سراغ تو آمد و ازدواج با دخترش را از تو خواست، از آن فرار کردی؟»

جوان گفت: «اگر آن بندگی دروغین که بخاطر رسیدن به معشوق بود، پادشاهی را به در خانهام آورد، چرا قدم در بندگی راستین نگذارم تا پادشاه جهان را در خانه خویش نبینم؟»

شمع فرشته

2008-09-09T17:24:00.002+04:30

مردی که همسرش را از دست داده بود دختر سه سالهاش را بسیــار دوست میداشت. دخترک به بیماری سختی مبتلا شد، پدر به هر دری زد تا کودک سلامتیاش را دوباره بدست بیاورد، هرچه پول داشت برای درمان او خرج کرد ولی بیماری جان دخترک را گرفت و او مرد.
پدر در خانهاش را بست و گوشهگیر شد. با هیچکس صحبت نمیکرد و سرکار نمیرفت. دوستان و آشنایانش خیلی سعی کردند تا او را به زندگی عادی برگردانند ولی موفق نشدند.
شبی پدر رویای عجیبی دید. دید که در بهشت است و صف منظمی از فرشتگان کوچک در جادهای طلایی به سوی کاخی مجلل در حرکت هستند.
هر فرشته شمعی در دست داشت و شمع همه فرشتگان به جز یکی روشن بود. مرد وقتی جلوتر رفت و دید فرشتهای که شمعش خاموش است، همان دختر خودش است. پدر فرشته غمگینش را در آغوش گرفت و او را نوازش داد، از او پرسید: دلبندم، چرا غمگینی؟ چرا شمع تو خاموش است؟
دخترک به پدرش گفت: باباجان، هر وقت شمع من روشن میشود، اشکهای تو آن را خاموش میکند و هر وقت تو دلتنگ میشوی، من هم غمگین میشوم.

پدر در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود، از خواب پرید. اشکهایش را پاک کرد، انزوا را رها کرد و به زندگی عادی خود بازگشت.

در شگفتم

2008-08-14T00:40:00.000+04:30

در شگفتم که سلام آغاز هر دیداریست، ولی در نماز پایان است.
شاید این بدین معنی است که پایان نماز، آغاز دیدار است.

دکتر شریعتی

از نوشته های پائولوکوئیلو

2008-08-12T23:55:00.004+04:30

شوالیهای به دوستش گفت: بیا بـه کوهستانی برویم که خداوند در آنجـا سکنـی دارد. میخواهم ثابت کنم که خداوند فقط بلد است که از ما چیزی بخواهد، در حالی که خودش برای سبک کردن بار ما کاری نمیکند. دیگری گفت: خوب، من هم میآیم تا ایمانم را نشان دهم.

همان شب به قله کوه رسیدند و از درون تاریکی آوایی را شنیدند: «سنگهای روی زمین را بر پشت اسبانتان بگذارید». شوالیه اول گفت: دیدی؟! بعد از این کوهنوردی، میخواهد بار سنگینتری را هم با خود ببریم! من که اطاعت نمیکنم. شوالیه دوم به دستور آوا عمل کرد. وقتی پای کوه رسید، سپیده دم بود و نخستین پرتوهای آفتاب بر سنگهای شوالیه پارسا تابید: «الماس ناب»

گاهی به نگاهت نگاه کن!

2008-07-01T22:35:00.004+04:30

انیشتین میگفت: «آنچه در مغزتان میگذرد، جهانتان را میآفریند.»
استفان کاوی - از سرشناسترین چهرههای علم موفقیت - احتمالاً با الهام از همین حرف انیشتین است که می گوید: «اگر میخواهید در زندگی و روابط شخصی تان تغییرات جزیی به وجود آورید به گرایشها و رفتارتان توجه کنید. اما اگر دلتان میخواهد قدمهای کوانتومی بردارید و تغییرات اساسـی در زندگـی تان ایجـاد کنیـد بایـد نگرشهـا و برداشتهایتان را عوض کنید.»
او حرفهایش را با یک مثال خوب و واقعی، ملموستر میکند:
«صبح یک روز تعطیل در نیویورک سوار اتوبوس شدم. تقریباً یک سوم اتوبوس پر شده بود. بیشتر مردم آرام نشسته بودند و یا سرشان به چیزی گرم بود و در مجموع فضایی سرشار از آرامش و سکوتی دلپذیر برقرار بود تا اینکه مرد میانسالی با بچههایش سوار اتوبوس شد و بلافاصله فضای اتوبوس تغییر کرد. بچههایش داد و بیداد راه انداختند و مدام به طرف همدیگر چیز پرتاب میکردند. یکی از بچهها با صدای بلند گریه میکرد و یکی دیگر روزنامه را از دست این و آن میکشید و خلاصه اعصاب همهمان توی اتوبوس خرد شده بود. اما پدر آن بچهها که دقیقاً در صندلی جلویی من نشسته بود، اصلاً به روی خودش نمیآورد و غرق در افکار خودش بود. بالأخره صبرم لبریز شد و زبان به اعتراض باز کردم که: آقای محترم! بچههایتان واقعاً دارند همه را آزار میدهند. شما نمیخواهید جلویشان را بگیرید؟ مرد که انگار تازه متوجه شده بود چه اتفاقی دارد میافتد کمی خودش را روی صندلی جابجا کرد و گفت: بله، حق با شماست. واقعاً متاسفم. راستش ما داریم از بیمارستانی برمیگردیم که همسرم، مادر همین بچهها٬ نیم ساعت پیش در آنجا مرده است. من واقعاً گیجم و نمیدانم باید به این بچهها چه بگویم. نمیدانم که خودم باید چه کار کنم و ... و بغضش ترکید و اشکش سرازیر شد.»

استفان کاوی بلافاصله پس از نقل این خاطره میپرسد: صادقانه بگویید آیا اکنون این وضعیت را به طور متفاوتی نمیبینید؟ چرا این طور است؟ آیا دلیلی به جز این دارد که نگرش شما نسبت به آن مرد عوض شده است؟ و خودش ادامه میدهد که: راستش من خودم هم بلافاصله نگرشم عوض شد و دلسوزانه به آن مرد گفتم: واقعاً مرا ببخشید. نمیدانستم. آیا کمکی از دست من ساخته است؟ و... اگر چه تا همین چند لحظه پیش ناراحت بودم که این مرد چطور میتواند تا این اندازه بیملاحظه باشد، اما ناگهان با تغییر نگرشم همه چیز عوض شد و من از صمیم قلب میخواستم که هر کمکی از دستم ساخته است انجام بدهم.

هر اندازه که بتوانی

2008-06-26T22:12:00.003+04:30

روزی تصمیم گرفتم كه دیگر همه چیز را رها كنم. شغلم ‏را، دوستانم را، زندگیام را!

به جنگلی رفتم تا برای آخرین بار با خدا ‏صحبت كنم. به خدا گفتم: آیا می‏توانی دلیلی برای ادامه زندگی برایم بیاوری؟

جواب ‏او مرا شگفت زده كرد.

او گفت: آیا درخت سرخس و بامبو را میبینی؟

پاسخ دادم: بلی.

فرمود: ‏هنگامی كه درخت بامبو و سرخس را آفریدم، به خوبی از آنها مراقبت نمودم. به آنها نور ‏و غذای كافی دادم. دیر زمانی نپایید كه سرخس سر از خاك برآورد و تمام زمین را فرا ‏گرفت اما از بامبو خبری نبود. من از او قطع امید نكردم. در دومین سال سرخسها بیشتر ‏رشد كردند و زیبایی خیره كنندهای به زمین بخشیدند اما همچنان از بامبوها خبری نبود. ‏من بامبوها را رها نكردم. در سالهای سوم و چهارم نیز بامبوها رشد نكردند. اما من ‏باز از آنها قطع امید نكردم. در سال پنجم جوانه كوچكی از بامبو نمایان شد. در ‏مقایسه با سرخس كوچك و كوتاه بود اما با گذشت 6 ماه ارتفاع آن به بیش از 100 فوت ‏رسید. 5 سال طول كشیده بود تا ریشههای بامبو به اندازه كافی قوی شوند. ریشههایی ‏كه بامبو را قوی می‏ساختند و آنچه را برای زندگی به آن نیاز داشت را فراهم می‏كردند.

خداوند در ادامه فرمود: آیا میدانی در تمامی این سالها كه تو درگیر مبارزه با ‏سختیها و مشكلات بودی، در حقیقت ریشههایت را مستحكم میساختی؟ من در تمامی این مدت ‏تو را رها نكردم، همان گونه كه بامبوها را رها نكردم.
هرگز خودت را با دیگران ‏مقایسه نكن. بامبو و سرخس گیاه هستند اما دو گیاه متفاوت و هر دو به زیبایی جنگل كمك میكنن.

زمان تو نیز فرا خواهد رسید. تو نیز رشد میكنی و قد میكشی!

از او پرسیدم: من ‏چقدر قد می‏كشم؟

‏در پاسخ از من پرسید: بامبو چقدر رشد میكند؟

جواب دادم: هر ‏چقدر كه بتواند.

‏گفت: تو نیز باید رشد كنی و قد بكشی، هر اندازه كه ‏بتوانی.

خدایا متشکرم

2008-06-14T21:13:00.005+04:30

از بچـگی هـر اتفاق خوبـی کـه میخواستـم بیافتـه و نمـیافتاد یـا هـر اتفاق بدی کـه میخواستم نیافته و میافتاد... همیشه یه حرفی تو گوشم بود که میگفتن... لابد یه خیری در کار بوده...

بعد فکر میکردم آخه این که مثلاً من مریض بشم و فلان روز نتونم برم تولد بهترین دوستم و اون ازم دلگیر بشه چه خیری درش میتونه باشه... بعد میفهمیدم که آره اگه اون زمان اون دوستی ادامه پیدا میکرد، ممکن بود تو آینده من چه اثر منفی داشته باشه. یا حتی قبول نشدن تو یه رشتهای که بیشتر دوست داشتم ولی الان میفهمم اگه قبول شده بودم...

پس ایمان دارم به این که خدا منو دوست داره و اگر گاهی اوقات مسائلی بر وفق مرادم نیست، مسلماً صلاح من در آن است...

غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل *** شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد

خدا جونم... اینها رو مینویسم تا ازت عذر خواهی کنم.

که دیروز از دستت عصبانی شدم... وقتی که فکر کرده بودم که اصلاً به دعاهای من اهمیت ندادی و هیچ چیز بر وفق مرادم پیش نرفت.

اولش این بود که ماشینم خراب شد و دیر به محل کارم رسیدم.

ولی در عوض باعث شد از اون حادثه وحشتناک جون سالم به در ببرم و اونجا نباشم.

خدایا! عمداً این کارو کردی؟؟؟ (نه؟؟؟؟)

یه خونه... همونی که عاشقش بودم رو پیدا کرده بودم. ولی یه نفر زودتر از من اونو خرید... خیلی عصبانی شدم...
ولی بعداً که فهمیدم لولههاش ترکیده بوده یه نفس راحتی کشیدم که نخریدمش.

دیروز یه لباس شیک و درست و حسابی... چشممو گرفت ولی رنگش زیادی بیحال و روشن بود. امروز همون لباسو با رنگ قرمز گیر آوردم... تازه باور میکنی؟؟ تو حراجی زیر قیمت......

حالا میدونم که تو مراقب منی و منو مورد مرحمت و لطفت قرار دادی. نه در اون چیزی که من تو دعاهام از تو درخواست میکنم. بلکه اون چیزی که صلاح من در اونه.

برگرفته از نامهای از گروه روزنه
با قدری تغییر

آغاز راه، دشوار

2008-06-11T08:36:00.001+04:30

گاه، آغاز راه دشوار است.

عقاب در آغاز پَر كشيدن گاه پَر میريزد، اما در اوج حتى از بال زدن هم بىنياز است.

دانه ای که سپیدار بود

2008-06-06T18:22:00.003+04:30

دانه، کوچک بود و کسی او را نمیدید. سالهای سال گذشته بود و او هنوز همان دانه کوچک بود.

دانه دلش میخواست به چشم بیاید اما نمیدانست چگونه. گاهی سوار باد میشد و از جلوی چشمها میگذشت. گاهی خودش را روی زمینه روشن برگها میانداخت و گاهی فریاد میزد و میگفت: «من هستم، من این جا هستم. تماشایم کنید.»

اما هیچ کس جز پرندههایی که قصد خوردنش را داشتند یا حشرههایی که به چشم آذوقه زمستان به او نگاه میکردند، کسی به او توجه نمیکرد.

دانه خسته بود از این زندگی، از این همه گم بودن و کوچکی خسته بود. یک روز رو به خدا کرد و گفت: «نه، این رسمش نیست. من به چشم هیچکس نمیآیم. کاشکی کمی بزرگتر، کمی بزرگتر مرا میآفریدی.» خدا گفت: «اما عزیز کوچکم! تو بزرگی، بزرگتر از آن چه فکر میکنی. حیف که هیچ وقت به خودت فرصت بزرگ شدن ندادی. رشد ماجرایی است که تو از خودت دریغ کردهای. راستی یادت باشد تا وقتی که میخواهی به چشم بیایی، دیده نمیشوی. خودت را از چشمها پنهان کن تا دیده شوی.»

دانه کوچک معنی حرفهای خدا را خوب نفهمید، اما رفت زیر خاک و خودش را پنهان کرد. رفت تا به حرفهای خدا بیشتر فکر کند.

سالهای بعـد دانه کوچـک، سپیداری بلنـد و باشکوه بود کـه هیچکس نمیتوانسـت ندیدهاش بگیرد؛ سپیداری که به چشم همه میآمد.

نویسنده: عرفان نظرآهاری

گروه 99 را می شناسید؟

2008-06-01T22:05:00.002+04:30

پادشاهى که بر يک کشور بزرگ حکومت مى‌کرد، از زندگى خود راضى نبود و دليلش را نيز نمى‌دانست.

روزى پادشاه در کاخ خود قدم مى‌زد. هنگامى که از کنار آشپزخانه عبور مى‌کرد، صداى آوازى را شنيد. به دنبال صدا رفت و به يک آشپز کاخ رسيد که روى صورتش برق سعادت و شادى مى‌درخشيد.

پادشاه بسيار تعجب کرد و از آشپز پرسيد: «چرا اينقدر شاد هستى؟». آشپز جواب داد: «قربان، من فقط يک آشپز هستم، اما تلاش مى‌کنم تا همسر و بچه‌ام را شاد کنم. ما خانه‌اى حصيرى تهيه کرده‌ايم و به اندازه خودمان خوراک و پوشاک داريم. بدين سبب من راضى و خوشحال هستم ...»

پس از شنيدن سخنان آشپز، پادشاه با نخست وزير در اين مورد صحبت کرد. نخست وزير به پادشاه گفت: «قربان، اين آشپز هنوز عضو گروه ٩٩ نشده است». پادشاه با تعجب پرسيد: «گروه ٩٩ چيست؟». نخست وزير جواب داد: «اگر مى‌خواهيد بدانيد که گروه ٩٩ چيست، اين کار را انجام دهيد: يک کيسه با ٩٩ سکه طلا در مقابل در خانه آشپز بگذاريد. به زودى خواهيد فهميد که گروه ٩٩ چيست؟».

پادشاه بر اساس حرف‌هاى نخست وزير فرمان داد يک کيسه با ٩٩ سکه طلا را در مقابل در خانه آشپز قرار دهند.آشپز پس از انجام کارها به خانه بازگشت و در مقابل در خانه آن کيسه را ديد. با تعجب کيسه را به اتاق برد و باز کرد. با ديدن سکه‌هاى طلا ابتدا متعجب شد و سپس از شادى بال در آورد. آشپز سکه‌هاى طلا را روى ميز گذاشت و آنها را شمرد. ٩٩ سکه؟ آشپز فکر کرد اشتباهى رخ داده است. بارها طلاها را شمرد، ولى واقعاً ٩٩ سکه بود! و تعجب کرد که چرا تنها ٩٩ سکه است و ١٠٠ سکه نيست! فکر کرد که يک سکه ديگر کجاست و شروع به جستجوى سکه صدم کرد. اتاق‌ها و حتى حياط را زير و رو کرد، اما خسته و کوفته و نااميد بازگشت. آشپز بسيار دل شکسته شد و تصميم گرفت از فردا بسيار تلاش کند تا يک سکه طلا ديگر به دست آورد و ثروت خود را هر چه زودتر به يکصد سکه طلا برساند. تا دير وقت کار کرد. به همين دليل صبح روز بعد ديرتر از خواب بيدار شد و با همسر و فرزندش دعوا کرد که چرا وى را بيدار نکرده‌اند! آشپز ديگر مانند گذشته خوشحال نبود و آواز نمى‌خواند، او فقط تا حد توان کار مى‌کرد!

پادشاه نمى‌دانست که چرا اين کيسه چنين بلايى بر سر آشپز آورده است و علت را از نخست وزير پرسيد. نخست وزير جواب داد: قربان، حالا اين آشپز رسماً به عضويت گروه ٩٩ در آمده است! اعضاى گروه ٩٩ چنين افرادى هستند.آنان زياد دارند اما راضى نيستند. تا آخرين حد توان کار مى‌کنند تا بيشتر به دست آورند. آنان مى‌خواهند هر چه زودتر «يکصد» سکه را از آن خود کنند! اين علت اصلى نگرانى‌ها و آلام آنان مى‌باشد. آنها به همين دليل شادى و رضايت را از دست مى‌دهند.

سم

2008-05-17T23:45:00.003+04:30

دختری ازدواج کرد و به خانه شوهر رفت ولی هرگز نمیتوانست با مادر شوهرش کنار بیاید و هر روز با هم جرو بحث میکردند.

عاقبت یک روز دختر نزد داروسازی که دوست صمیمی پدرش بود رفت و از او تقاضا کرد تا سمی به او بدهد تا بتواند مادر شوهرش را بکشد!

داروساز گفت اگر سم خطرناکی به او بدهد و مادر شوهرش کشته شود، همه به او شک خواهند برد، پس معجونی به دختر داد و گفت که هر روز مقداری از آن را در غذای مادر شوهر بریزد تا سم معجون کم کم در او اثر کند و او را بکشد و توصیه کرد تا در این مدت با مادر شوهر مدارا کند تا کسی به او شک نکند.

دختر معجون را گرفت و خوشحال به خانه برگشت و هر روز مقـداری از آن را در غـذای مادر شوهـر میریخت و با مهربانی به او میداد.

هفته ها گذشت و با مهر و محبت عروس، اخلاق مادر شوهر هم بهتر و بهتر شد تا آنجا که یک روز دختر نزد داروساز رفت و به او گفت: آقای دکتر عزیز، دیگر از مادر شوهرم متنفر نیستم. حالا او را مانند مادرم دوست دارم و دیگر دلم نمیخواهـد کـه بمیرد، خواهـش میکنم داروی دیگری به من بدهید تا سم را از بدنش خارج کند.

داروساز لبخندی زد و گفت: دخترم، نگران نباش. آن معجونی که به تو دادم سم نبود بلکه سم در ذهن خود تو بود که حالا با عشق به مادر شوهرت از بین رفته است.

نشان لیاقت عشق

مهم ترین کار

2008-05-10T06:56:00.001+04:30

مهمترین کار ما این نیست که ببینیم در دور دستهای مبهم و ناپیدا چه چیزهایی وجود دارد. کار ما این است که به آنچه آشکارا در پیش رو داریم بپردازیم.

وینستون چرچیل

سلوک

2008-05-07T21:06:00.004+04:30

چشم یک روز گفت «من در آن سوی این درهها کوهی میبینم که از مه پوشیده شده است. این زیبا نیست؟»
گوش لحظهای خوب ساکت ماند و دقت کرد، سپس گفت «پس کوه کجاست؟ من کوهی نمیشنوم.»
آنگـاه دست درآمـد و گفت «مـن بیهوده میکوشم آن کوه را لمس کنـم، من کوهـی نمییابم.»
بینی گفت «کوهی در کار نیست. من او را نمیبویم.»
آنـگاه چشم بـه سوی دیگر چرخیـد و همـه درباره وهم شگفت چشـم، گرم گفت و گو شدند و گفتند «این چشم یک جای کارش خراب است.»

جبران خلیل جبران

***

آنچه مسلم است عدم احاطه عقل جزیی بر یک حقیقت کل است که همواره آدمی را در تمامی اعصار به نوعی به چالش خوانده و آرامش و قرار را از وی ربوده، بسیاری را آواره دشت و بیابان کرده و بسیاری را تارک دنیا.
عصر حاضر نیز که به عصر انفجار اطلاعات مشهور است با بمباران اطلاعاتی، افراد بسیاری را سردرگم حقیقت کرده و این سوال حیاتی را مطرح کرده که به راستی حق چیست؟!! و چگونه میتوان آنرا یافت؟
پاسخگویی به این سوال تنها از کسی بر میآید که دلبستگی به غیر حق، او را از ارایه حق باز ندارد. این فرد مسلم، دلبسته به دنیا نیست و آنرا نمیجوید که اگر چنین باشد دچار تضادهای موجود بین خواستهای دنیوی میشود که نمیتواند همزمان همه آنها حق باشد. از بین مشربهای موجود که ادعای تقرب به حق دارند کمترین نزاع متعلق به عرفاست که مبین نزدیکی این مشرب به مسیر حق است، چرا که کنه حق در واقع رفع تضاد میکند و آدمی را به سوی وحدت رهنمون است.

***

این مطالب نقل قولی بود از سایت سلوک. این سایت رو به حقیقت جویان توصیه میکنم.

موفق باشید

داستان آرامش

2008-04-28T20:20:00.005+04:30

پادشاهی جایزه بزرگی برای هنرمندی گذاشت که بتواند به بهترین شکل، آرامش را تصویر کند.

نقاشان بسیاری آثار خود را به قصر فرستادند. آن تابلوها، تصاویری بودند از جنگل به هنگام غروب، رودهای آرام، کودکانی که در خاک میدویدند، رنگین کمان در آسمان و قطرات شبنم بر گلبرگ گل سرخ.

پادشاه تمام تابلوها را بررسی کرد، اما سرانجام فقط دو اثر را انتخاب کرد.

اولی، تصویر دریاچه آرامی بود که کوههای عظیم و آسمان آبی را در خود منعکس کرده بود. در جای جایش میشد ابرهای کوچک و سفید را دید و اگر دقیق نگاه میکردند، در گوشـه چپ دریاچـه، خانه کوچکی قـرار داشت، پنجرهاش بــاز بــود، دود از دودکش آن برمیخواست، که نشان میداد شام گرم و نرمی آماده است.

تصویر دوم هم کوهها را نمایش میداد. اما کوهها ناهموار بود، قلهها تیز و دندانهای بود. آسمان بالای کوهها بطور بیرحمانهای تاریک بود، و ابرها آبستن آذرخش، تگرگ و باران سیل آسا بود.

این تابلو هیچ با تابلوهای دیگری که برای مسابقه فرستاده بودند، هماهنگی نداشت. اما وقتی آدم با دقت بـه تابلـو نگاه مـیکرد، در بریـدگی صخـرهای شوم، جوجه پرنـدهای را میدید. آنجا، در میان غرش وحشیانه طوفان، جوجه گنجشکی، آرام نشسته بود.

پادشاه درباریان را جمع کرد و اعلام کرد که برنده جایزه بهترین تصویر آرامش، تابلو دوم است.

بعد توضیح داد:

آرامش آن چیزی نیسـت کـه در مکانی بیسـر و صـدا، بیمشـکل، بیکار سخت یافت میشود.

«آرامش چیزی است که میگذارد در میان شرایط سخت، بمانی و آرام باشی»

تزریق خون

2008-04-20T23:42:00.003+04:30

سالها پیش که من به عنوان داوطلب در بیمارستان کار میکردم، دختری به بیماری عجیب و سختی دچار شده بود و تنها شانس زنـده ماندنش انتقـال کمـی از خـون خانوادهاش به او بود.

او فقط یک برادر 5 ساله داشت. دکتر بیمارستان با برادر کوچک دختر صحبت کرد.

پسرک از دکتر پرسید: آیا در این صورت خواهرم زنده خواهد ماند؟

دکتر جواب داد: بله و پسرک قبول کرد.

او را کنار تخت خواهرش خواباندیم و لولههای تزریق را به بدنش وصل کردیم، پسرک به خواهرش نگاه کرد و لبخندی زد و در حالی که خون از بدنش خارج میشد، به دکتر گفت: آیا من به بهشت میروم؟!

پسرک فکر میکرد که قرار است تمام خونش را به خواهرش بدهند!

نشان لیاقت عشق

داستان رز

2008-04-11T19:01:00.002+04:30

در اولين جلسه دانشگاه استاد ما خودش را معرفی نمود و از ما خواست كه كسی را بيابيم كه تا به حال با او آشنا نشدهايم. برای نگاه كردن به اطراف ايستادم، در آن هنگام دستی به آرامی شانه‌ام را لمس نمود، برگشتم و خانم مسن كوچكی را ديدم كه با خوشرويی و لبخندی كه وجود بیعيب او را نمايش می‌داد، به من نگاه می‌كرد.

او گفت: «سلام عزيزم، نام من رز است، هشتاد و هفت سال دارم، آيا می‌توانم تو را در آغوش بگيرم؟»

پاسخ دادم: «البته كه می‌توانيد»، و او مرا در آغوش خود فشرد.

پرسيدم: «چطور شما در چنين سن جوانی به دانشگاه آمدهايد؟»

به شوخی پاسخ داد: «من اينجا هستم تا يك شوهر پولدار پيدا كنم، ازدواج كرده يك جفت بچه بياورم، سپس بازنشسته شده و مسافرت نمايم.»

پرسيدم: «نه، جداً چه چيزی باعث شده؟» كنجكاو بودم كه بفهمم چه انگيزه‌ای باعث شده او اين مبارزه را انتخاب نمايد.

به من گفت: «هميشه رويای داشتن تحصيلات دانشگاهی را داشتم و حالا، يكی دارم.»

پس از كلاس به اتفاق تا ساختمان اتحاديه دانشجويی قدم زديم و در يك كافه گلاسه سهيم شديم. ما به طور اتفاقی دوست شده بوديم. ‌برای سه ماه، ما هر روز با هم كلاس را ترك می‌كرديم، او در طول يكسال شهره كالج شد و به راحتی هر كجا كه می‌رفت، دوست پيدا می‌كرد، او عاشق اين بود كه به اين لباس درآيد و از توجهاتی كه ساير دانشجويان به او می‌نمودند، لذت می‌برد. او اينگونه زندگی می‌كرد، در پايان آن ترم ما از رز دعوت كرديم تا در ميهمانی ما سخنرانی نمايد. من هرگز چيزی را كه او به ما گفت، فراموش نخواهم كرد. وقتی او را معرفی كردند، در حالی كه داشت خود را برای سخنرانی از پيش مهيا شده‌اش آماده می‌كرد، به سوی جايگاه رفت. تعدادی از برگه‌های متون سخنرانی‌اش بر روی زمين افتادند، آزرده و كمی دست پاچه به سوی ميكروفون برگشته و به سادگی گفت: «عذر می‌خواهم، من بسيار وحشتزده شده‌ام بنابراين سخنرانی خود را ايراد نخواهم كرد، اما به من اجازه دهيد كه تنها چيزی را كه می‌دانم، به شما بگويم»، او گلويش را صاف نموده و‌ آغاز كرد: «ما بازی را متوقف نمی‌كنيم چون كه پير شده‌ايم، ما پير می‌شويم زیرا كه از بازی دست می‌كشيم، تنها يك راه برای جوان ماندن، شاد بودن و دستيابی به موفقيت وجود دارد، شما بايد بخنديد و هر روز رضايت پيدا كنيد.»

«ما عادت كرديم كه رويايی داشته باشيم، وقتی روياهايمان را از دست می‌دهيم، می‌ميريم، انسانهای زيادی در اطرافمان پرسه می‌زنند كه مردهاند و حتی خود نمی‌دانند، تفاوت بسيار بزرگی بين پير شدن و رشد كردن وجود دارد. اگر من كه هشتاد و هفت ساله هستم، برای مدت يكسال در تخت خواب و بدون هيچ كار ثمربخشی بمانم، هشتاد و هشت ساله خواهم شد، هر كسی می‌تواند پير شود، آن نياز به هيچ استعداد خدادادی يا توانايی ندارد، رشد كردن هميشه با يافتن فرصتها برای تغيير همراه است.»

«متأسف نباشيد. يك فرد سالخورده معمولاً برای كارهايی كه انجام داده تأسف نمی‌خورد، كه برای كارهايی كه انجام نداده است». او به سخنرانیاش با ایراد «سرود شجاعان» پايان بخشيد و از فرد فرد ما دعوت كرد كه سرودها را خوانده و آنها را در زندگی خود پياده نمایيم.

در انتهای سال، رز دانشگاهی را كه سالها قبل آغاز كرده بود، به اتمام رساند. يك هفته پس از فارغ التحصيلی، رز با آرامش در خواب فوت كرد، بيش از دو هزار دانشجو در مراسم خاكسپاری او شركت كردند. به احترام خانمی شگفت‌انگيز كه با عمل خود برای ديگران سرمشقی شد كه هيچ وقت برای تحقق همه آن چيزهايی كه می‌توانید باشید، دير نيست.

قانون بقای شادی!

2008-04-06T23:21:00.002+04:30

اینم یه طنز:

طبق قانون بقای شادی، هیچ شادی از بین نمیره، بلکه از دلی بــه دلی دیگــه منتقل میشه.

کاسه چوبی

2008-03-31T11:11:00.002+04:30

پیرمردی تصمیم گرفت تا با پسر، عروس و نوه چهار ساله خود زندگی کند. دستان پیرمرد میلرزید و چشمانش خوب نمیدید و به سختی میتوانست راه برود. هنگام خوردن شام، غذایش را روی میز ریخت و لیوانی را بر زمین انداخت و شکست.

پسر و عروس از این کثیف کاری پیرمرد ناراحت شدند: باید درباره پدربزرگ کاری بکنیم، وگرنه تمام خانه را به هم میریزد. آنها یک میز کوچک در گوشه اتاق قرار دادند و پدربزرگ مجبور شد به تنهایی آنجا غذا بخورد. بعد از اینکه یک بشقاب از دست پدربزرگ افتاد و شکست، دیگر مجبور بود غذایش را در کاسه چوبی بخورد. هر وقت هم خانواده او را سرزنش میکردند، پدربزرگ فقط اشک میریخت و هیچ نمیگفت.

یک روز عصر، قبل از شام، پدر متـوجه پسر چهـار ساله خود شد که داشت با چند تکـه چوب بـازی میکرد. پدر رو به او کرد و گفت: پسرم، داری چی درست میکنی؟ پسر با شیرین زبانی گفت: دارم برای تو و مامان کاسههای چوبی درست میکنم که وقتی پیر شدید، در آنها غذا بخورید! و تبسمی کرد و به کارش ادامه داد.

از آن روز به بعد همه خانواده با هم سر یک میز غذا میخوردند.

روزنه

نشان لیاقت عشق

لبخند بزنید

2008-03-15T15:10:00.002+03:30

شما در مقابل دوربین مخفی خداوند و فرشتگان او هستید پس لطفاً

به زندگی لبخند بزنید

از خدا خواستم

2008-03-04T20:50:00.002+03:30

من از خدا خواستم که پلیدیهای مرا بزداید. خدا گفت: نه. آنها برای این در تو نیستند که من آنها را بزدایم، بلکه آنها برای این در تو هستند که تو در برابرشان پایداری کنی.

من از خدا خواستم که بدنم را کامل سازد. خدا گفت: نه. روح تو کامل است. بدن تو موقتی است.

من از خدا خواستم به من شکیبایی دهد. خدا گفت: نه. شکیبایی بر اثر سختیها بدست میآید. شکیبایی دادنی نیست، بلکه بدست آوردنی است.

من از خدا خواستم تا به من خوشبختی دهد. خدا گفت: نه. من به تو برکت میدهم، خوشبختی به خودت بستگی دارد.

من از خدا خواستم تا از دردها آزادم سازد. خدا گفت: نه. درد و رنج تو را از این جهان دور کرده و به من نزدیکتر میسازد.

من از خدا خواستم تا روحم را رشد دهد. خدا گفت: نه. تو خودت باید رشد کنی ولی من تو را میپیرایم تا میوه دهی.

من از خدا خواستم به من چیزهایی دهد تا از زندگی خوشم بیاید. خدا گفت: نه. من به تو زندگی میبخشم تا تو از همه آن چیزها لذت ببری.

من از خدا خواستم تا به من کمک کند تا دیگران را همانطور که او دوست دارد، دوست داشته باشم.

خدا گفت: ... سرانجام مطلب را گرفتی.

حق با شماست

2008-02-29T21:38:00.004+03:30

فرق آدم موفق با آدم ناموفق در اینه که یه آدم موفق ناامید نمیشه و دست از تلاش برنمیداره تا بلأخره به هدفش میرسه و در این راه از شکستها و ناکامیهاش برای رسیدن به هدفش استفاده میکنه. طرز فکر این افراد به این صورته کـه میگـن: مـن میتونم. اما کسانی که با برخورد به مانعی و با تلاش کـم ناموفق میمونن و منصـرف میشن، بلافاصله میگن من نمیتونم. اما اگه به جای اینکه به این فکر کنن که «من نمیتونم»، به این فکر کنن که «من چطور میتونم» اونوقته که به موفقیت دست پیدا میکنن.

*****

چه فکر کنید که میتوانید و چه فکر کنید که نمیتوانید در هر صورت حق با شماست.

مسابقه

2008-02-28T23:53:00.003+03:30

زندگی این دنیا مثل مسابقه میمونه. مسابقهای که رقیب اون خود شما هستید نه هیچ کس دیگه. باید همیشه جلوتر از خودتون باشید.
خط پایانی داره و بعد از اون ... نتیجه اعلام میشه.
؟؟؟
هر چی بهتر باشی بیشتر نصیبت میشه.
این مسابقه باخت هم داره. این برای کساییه که عقبتر از خودشون بودن. هر چی بدتر باشن بیشتر بازنده هستن!

انعکاس زندگی

2008-02-26T20:31:00.002+03:30

پسر و پدری داشتند در کوه قدم میزدند که ناگهان پای پسر به سنگی گیر کرد. به زمین افتاد و داد کشید: آاااای!

صدایی از دور دست آمد: آاااای!

پسرک با کنجکاوی پرسید: کی هستی؟

پاسخ شنید: کی هستی؟

پسرک خشمگین شد و فریاد زد؟ ترسو!

باز پاسخ شنید: ترسو!

پسرک با تعجب از پدرش پرسید: چه خبر است؟

پدر لبخندی زد و گفت: پسرم، توجه کن و بعد با صدای بلند فریاد زد: تو یک قهرمان هستی!

صدا پاسخ داد: تو یک قهرمان هستی!

پسرک باز بیشتر تعجب کرد. پدرش توضیح داد: مردم میگویند که این انعکاس کوه است ولی این در حقیقت انعکاس زندگی است. «هر چیزی که بگویی یا انجام دهی، زندگی عیناً به تو جواب میدهد».

اگر عشق را بخواهی، عشق بیشتری در قلبت به وجود میآید و اگر به دنبال موفقیت باشی، آن را حتماً به دست خواهی آورد. هر چیزی را که بخواهی، زندگی همان را به تو خواهد داد.

کدومش هستید؟ هویج، تخم مرغ یا قهوه؟!

2008-02-20T22:26:00.005+03:30

دختری از سختیهای زندگی به پدرش گله میکرد. از مبارزه خسته بود. نمیدانست چه کند. بلافاصله پس از اینکه یک مشکل را حل شده میدید مشکل دیگری سر راهش آشکار میشد و قصد داشت خود را تسلیم زندگی کند. پدر که آشپز ماهری بود او را به آشپزخانه برد. سه قابلمه را پر از آب کرد و آنها را جوشاند. سپس در اولی تعدادی هویج، در دومی تعدادی تخم مرغ و در دیگری مقداری قهوه قرار داد و بدون اینکه حرفی بزند چند دقیقه منتظر ماند.

دختر هم متعجب و بیصبرانه منتظر بود. تقریباً پس از 20 دقیقه، پدر اجاق گاز را خاموش کرد، هویجها و تخم مرغها را در کاسه گذاشت و قهوه را در فنجانی ریخت.

سپس رو به دختر کرد و پرسید: «عزیزم چه میبینی؟» دختر هم در پاسخ گفت: «هویج، تخم مرغ و قهوه». پدر از دختر خواست هر کدام از آنها را لمس کند. هویجها نرم و لطیف بودند و تخم مرغها پس از شکستن و پوست کندن سخت شده بودند. در آخر پدر از او خواست قهوه را ببوید. دختر دلیل این کار را سوال کرد و پاسخ شنید: «دخترم هر کدام از آنها در شرایط ناگوار یکسانی در آب جوش قرار گرفتند ولی از خود رفتارهای متفاوتی بروز دادند. هویجهای سخت و محکم، ضعیف و نرم شدند. پوستههای نازک و مایع درون تخم مرغها سخت شدند ولی دانههای قهوه توانستند ماهیت آب را تغییر دهند».

سپـس پـدر از دخترش پرسید: «حالا تـو دخترم وقتـی در زندگی بـا مشکلـی رو به رو میشوی مثل کدام یک رفتار میکنی؟ هویج، تخم مرغ یا قهوه؟»

اعتقاد و اعتماد

2008-02-19T23:54:00.007+03:30

ما چقدر به خدای خودمون اعتقاد داریم؟ چقدر دستورات و گفتههاش رو اطاعت میکنیم و چقدر به صحت و حقیقت اونها ایمان داریم؟

*****

این داستان غمانگیز کوهنوردی است که میخواست به بلندترین کوهها صعود کند. تصمیم گرفت تنها به قله کوه برود.
هوا سرد بود وکم کم تاریک میشد. سیاهی شب سکوت مرگباری داشت. قهرمان ما بجای اینکه چادر بزند و استراحت کند و صبح ادامه دهد به راهش ادامه داد. همه جا تاریک بود و جز سو سوی ستارها و ماه از پشت ابرها چیز دیگری پیدا نبود.
قهرمان ما چیزی به فتح قله نداشت که ناگهان پایش به سنگی خورد و لغزید و سقوط کرد. در آن لحظات سقوط، خاطرات بد و خوب بیادش آمد. داشت فکر میکرد چقدر به مرگ نزدیک است که در آن لحظات ترسناکِ مرگ و زندگی احساس کرد که طناب سقوط به دور کمرش حلقه زده و وسط زمین و آسمان مانده است.
در آن وقت تنگ و درد آور و ترسناک و آن سکوت هولناک فریاد زد؛ خدایا مرا دریاب و نجات بده. صدائی لطیف و آرام از آسمان گفت چه میخواهی برایت بکنم. قهرمان ما گفت: کمکم کن نجات پیدا کنم. صدا گفت آیا واقعاً فکر میکنی من میتوانم تو را نجات دهم؟ قهرمان کوهنورد ما گفت: البته که تو میتوانی مرا کمک کنی چون تو خداوندی و قادر بر هر کاری هستی. آن صدا گفت پس آن طناب را ببر و اعتماد کن. اما قهرمانِ ما ترس داشت و اعتماد نکرد و چسبید به طنابش.
چند روز بعـد گروه نجات جسد منجمد و مرده او را پیـدا کردنـد کـه فقط یک متر با زمین فاصله داشت.

عشق واقعی

2008-02-18T23:24:00.003+03:30

این هم به مناسبت روز سپندار مذگان، روز گرامیداشت زنان و سنبلی از عشق.

*****

پیرمردی صبح زود از خانهاش خارج شد. در راه با یک ماشین تصادف کرد و آسیب دید. عابرانی که رد میشدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند. پرستاران ابتدا زخمهای پیرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: «باید ازت عکسبرداری بشه تا جائی از بدنت آسیب و شکستگی ندیده باشه». پیرمرد غمگین شد، گفت عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست. پرستاران از او دلیل عجلهاش را پرسیدند. او گفت: «زنم در خانه سالمندان است. هر صبح آنجا میروم و صبحانه را با او میخورم. نمیخواهم دیر شود. پرستاری به او گفت: خودمان به او خبر میدهیم. پیرمرد با اندوه گفت: خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد. چیزی را متوجه نخواهد شد! حتی مرا هم نمیشناسد. پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمیداند شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او میروید؟
پیرمرد با صدایی گرفته، به آرامی گفت:

اما من که میدانم او چه کسی است...

عشق بلاعوض

2008-02-17T19:00:00.003+03:30

روزی مردی عقربی را دید که درون آب دست و پا میزند. او تصمیم گرفت عقرب را نجات دهد، اما عقرب انگشت او را نیش زد.

مرد باز هم سعی کرد تا عقرب را از آب بیرون بیاورد، اما عقرب بار دیگر او را نیش زد. رهگذری او را دید و پرسید: «برای چه عقربی را که نیش میزند، نجات میدهی؟» مرد پاسخ داد: «این طبیعت عقرب است که نیش بزند ولی طبیعت من این است که عشق بورزم. چرا باید مانع از عشـق ورزیـدن شـوم؟ فقط بـه خاطر این کـه عقرب طبیعتاً نیش میزند؟

عشق ورزی را متوقف نساز! لطف و مهربانی خود را دریغ نکن. حتی اگر دیگران تو را بیازارند.

تبرتون رو تیز می کنید؟

2008-02-16T20:43:00.003+03:30

گاهی اوقات ما به هر دلیلی، انقدر در انجام کارها و بعضی مواقع گرفتاریهامون غوطهور میشیم که فراموش میکنیم که باید قدری هم به خودمون برسیم. مثلاً به قدری کار و مشغله داریم که به تفریح نمیرسیم. غافل از اینکه همین تفریحات باعث تجدید روحیه و تقویت ما برای انجام کار میشن. خوابیدن یه نمونه محسوس اون هست. شما اگه مدت زیادی نخوابید به مرور خستگی در بدن شما، یه نوع سنگینی و کُندکاری رو به وجود میاره. یا اینکه اگه مدت زیادی خواب نامنظم و کمی داشته باشید، بدنتون ضعیف میشه و بیمارتون میکنه. این باعث میشه که شما از زمان مفید کاریتون به خوبی استفاده نکنید. شاید دائماً کار کنید ولی اصطلاحاً کار شما راندمان مناسبی نداره.

خوابیدن چیزیه که بدن شما از اون استفاده میکنه. اما تفریحات مناسب؛ باعث میشن که روح شما طراوت و تازگی خودش رو حفظ کنه. پُرانگیزه بمونه و شاداب و پُرانرژی باشه. طبیعتاً وقتی که روح شما شاداب و پُرانرژی باشه، این رو بـه جسم شمـا هـم منتقـل میکنه.

این مسئله میتونه اثرات مثبت زیادی رو در پی داشته باشه. از جمله: شما سرحال و شاداب هستید. کارهایتان را به خوبی انجام میدهید. از انجام کارهایتان لذت میبرید. از زندگی راضی هستید و ...

داستان زیر رو تمثیلی میارم برای این موضوع:

*****

روزی هیزمشکنی در یک شرکت چوببری دنبال کار میگشت و نهایتاً توانست برای خودش کاری پیدا کند. حقوق و مزایا و شرایط کار بسیار خوب بود، به همین خاطر هیزمشکن تصمیم گرفت نهایت سعی خودش را برای خدمت به شرکت به کار گیرد. رئیسش به او یک تبر داد و او را به سمت محلی که باید در آن مشغول میشد راهنمایی کرد. روز اول هیزم شکن 18 درخت را قطع کرد. رئیس او را تشویق کرد و گفت همین طور به کارش ادامه دهد. تشویق رئیس، انگیزه بیشتری در هیزمشکن ایجاد کرد و تصمیم گرفت روز بعد بیشتر تلاش کند، اما تنها توانست 15 درخت را قطع کند. روز سوم از آن هم بیشتر تلاش کرد ولی فقط 10 درخت را قطع کرد. هر روز که میگذشت تعــداد درختهایی که قطع میکرد کمتر و کمتر میشد. پیش خودش فکر کرد احتمالاً بنیهاش کم شده است. پیش رئیس رفت و پس از معذرت خواهی گفت که خودش هم از این جریان سر در نمیآورد. رئیس پرسید: «آخرین باری که تبرت را تیز کردی کی بود؟» هیزمشکن گفت: «تیز کردن؟ من فرصتـی برای تیز کردن تبرم نداشتم تمام وقتم را صرف قطع کردن درختان میکردم!»

شما چطور؟ آخرین باری که تبرتان را تیز کردهاید کی بود؟

از کسی که دوستش داری بگذر !

2008-02-14T21:39:00.002+03:30

پند یکی از بزرگان رو به مناسبت روز Valentine مینویسم. سخته ولی میشه انجامش داد.

*****

از کسی که دوستش داری بگذر، اگر قسمت تو باشد برمیگردد. اگر هم برنگشت حتماً از اول مال تو نبوده، پس بهتر که رفت.

ویلیام شکسپیر

هدیه ای به نام رنج و سختی

2008-02-13T22:23:00.004+03:30

شما در برابر رنج و سختیها چه عکسالعملی از خودتـون نشون میدیـد؟ با اونهـا چه میکنید؟ این داستان زیبا رو بخونید:

*****

در گنجینه (موزه) ای معروف، که با سنگهای مرمر کفپوش شده بود، مجسمه بسیار زیبای مرمرینی به نمایش گذاشته شده بود و مردم از راههای دور و نزدیک برای دیدنش به آنجا میآمدند. کسی نبود که این مجسمه را نبیند و لب به تحسین باز نکند.

شبی سنگ مرمری که کفپوش تالار بود با مجسمه شروع به حرف زدن کرد و گفت: «این منصفانه نیست!! چرا همه روی من پا میگذارند تا تو را تحسین کنند؟!»

مجسمه گفت: «مگر یادت نیست؟! هر دوی ما در یک معدن بودیم. روزی که مجسمه ساز خواست تو را بتراشد، چقدر سر سختی و مقاومت کردی؟!!»

سنگ پاسخ داد: «بله، چون ابزارش به من آسیب میرساند، تحمل آن همه درد و رنج را نداشتم».

مجسمه گفت: «ولی من فکر کردم که به طور حتم میخواهد از من چیزی بینظیر یا شاهکـار بسازد و حتما در پـی ایـن رنـج گنجـی هست». پس بـه وی گفتـم: هر چـه میخواهی ضربه بزن و بتراش و صیقل بده. درد در کارها و لطمههای ابزارش را به جان خریدم و بیشتر تاب آوردم تا زیباترین شاهکار وی باشم. پس امروز تو نمیتوانی دیگران را سرزنش کنی که چرا روی تو پا میگذارند و بیتوجه عبور میکنند.

رنج و سختیها برای من و تو، هدایای خالق مهربان هستند. او ما را با این هدایا به سوی تکامل و درخور تحسین شدن هدایت میکند.

هواستان به فنجان ها پرت نشود

2008-02-12T21:12:00.000+03:30

گاهی اوقات به قدری هواسمون بـه وسایل زندگی پرت میشه کـه از زندگی کـردن باز میمونیم. بعضی مواقع هم دیر میفهمیم که از زندگی کردن باز موندیم و تو این مدت فقط به اسباب و وسایل اون پرداختیم تا به اصل زندگی کردن!

*****

گروهی از فارغ التحصیلان پس از گذشت چنـد سال و تشکیـل زندگی و رسیدن به موقعیتهای خوب کاری و اجتماعی طبق قرار قبلی به دیدن یکی از اساتید مجرب دانشگاه خود رفتند. بحث جمعی آنها خیلی زود به گله و شکایت از استرسهای ناشی از کار و زندگی کشیده شد. استاد برای پذیرایی از میهمانان به آشپزخانه رفت و با یک قوری قهوه و تعدادی از انواع قهوهخوریهای سرامیکی، پلاستیکی و کریستال که برخی ساده و برخی گران قیمت بودند بازگشت؛ سینی را روی میز گذاشت و از میهمانان خواست که از خود پذیرایی کنند.

پس از آنکه همه برای خود قهوه ریختند استاد گفت: اگر دقت کرده باشید همه متوجه شدهاید که همه، قهوهخوریهای گران قیمت و زیبا را برداشتهاید و آنها که ساده و ارزان قیمت بودند در سینی باقی ماندهاند، البته این امر برای شما ساده و بدیهی است! سر چشمه همه مشکلات و استرسهای شما هم همین است: شما فقط بهترین را برای خود میخواهید. قصد اصلی همه شما نوشیدن قهوه بود اما آگاهانه قهوهخوریهای بهتر را انتخاب کردید و البته در این حین به آنچه دیگری بر میداشت نیز توجه داشتید.

بـه ایـن ترتیب اگـر زندگـی قهوه باشـد، شغل، پـول، موقعیت اجتمـاعی و ... همـان قهوهخوریهای متعدد هستند. آنها فقط ابزاری برای حفظ نگهداری زندگیاند، اما کیفیت زندگی در آنها فرقی نخواهد داشت.

گاهی، آن قدرحواس ما متوجه قهوهخوریهاست که اصلاً طعم و مزه قهوه موجود در آن را نمیفهمیم.

پس دوستان من حواستان تماماً به فنجانها پرت نشود ... از نوشیدن قهوه هم لذت ببرید.

من نیز در کارش بودم

2008-02-11T07:31:00.000+03:30

زنبور عسلی در اطراف آتش برافروخته نمرودیان پرواز میکرد. حضرت ابراهیم از او پرسید: زنبور، در اطراف آتش چه میکنی؟ آیا نمیترسی که سوخته شوی؟ زنبور گفت: یا ابراهیم آمدهام تا آتش را خاموش کنم! ابراهیم (با خنده) گفت: تو مگر نمیفهمی آب دهان کوچک تو هیچ تأثیری بر این آتش ندارد؟ زنبور گفت: چرا میخندی یا ابراهیم؟ من به خاموش شدن یا نشدن آتش نمیاندیشم، بلکه به این میاندیشم که اگر روزی از من بپرسند آن هنگام که ابراهیم در آتش بود تو چه میکردی؟ بتوانم بگویم من نیز در کار خاموش کردن آتش بودم.

داستان کوتاه p30data.com

دستاورد توکل

2008-02-10T18:38:00.000+03:30

یه قطعه شعری رو در یکی از پیامهای قبلی به نام «ز من بستان» آوارده بودم. محتوای این پیام هم، هم راستای اون هستش:

*****

خداوند به سوی پیامبر اسلام (صلی الله علیه و اله) وحی فرستاد «قل حسبی الله علیه یتوکل المتوکلون» بگو خدا مرا بس است. اهل توکل تنها بر او توکل میکنند (سوره زمر آیه 38)

***

در زمان یکی از خلفای پیشین قحطی شد. وقتی از شدت قحطی جان مردم به لب و صبرشان لبریز شد، خلیفه به مردم فرمان داد با گریه و زاری به سوی خداوند بروید. مردم آلات لهو و لعب و معصیت را شکسته و به دعا و مناجات پرداختند و همه دست نیاز به درگاه الهی دراز کردند.

در این میان غلامی را دیدند که دست میزند و میرقصد و میخواند. او را نزد خلیفه آوردند و گفتند: ای خلیفه این بر خلاف فرمان شما، شادی میکند. خلیفه به غلام گفت: همه مردم در اضطراب و نگرانی به سر میبرند و تو را چه شده که شادی میکنی؟ گفت: مولای من انباری پر از گندم دارد و من از این جهت خاطر جمع هستم. خلیفه از این سخن متأثر شد و به فکر فرو رفت. سپس سر بلند کرده و گفت:

این توکل مخلوق به مخلوق است که به او آرامش داده. پس اگر مخلوقات بر خالق متعال توکل کنند چه قدر آرامش و امنیت خاطر خواهند داشت.

(ریاض الحکایات ص 116)

Cloob.com

بطری

2008-02-09T21:21:00.000+03:30

یک روز صبح که همراه با یک دوست آرژانتینی در صحرای موجاوه قدم میزدیم، چیزی را دیدیم که در افق میدرخشید. هر چند قصد داشتیم به یک دره برویم، اما مسیرمان را عوض کردیم تا ببینیم آن درخشش از چیست. تقریباً یک ساعت در زیر آفتابی که مدام گرمتر میشد، راه رفتیم و تنها هنگامی که به آن رسیدیم، فهمیدیم چیست. یک بطری خالی بود. شاید از چند سال پیش در آنجا افتاده بود. غبار صحرایی در درونش متبلور شده بود. از آنجا که صحرا بسیار گرمتر از یک ساعت قبل شده بود، تصمیم گرفتیم دیگر به سمت دره نرویم. به هنگام بازگشت، فکر کردم:

چند بار به خاطر درخشش کاذب در راهی دیگر، از پیمودن راه خود باز ماندهایم؟ اما باز هم فکر کردم: اگر به سمت آن بطری نمیرفتیم، چه طور میفهمیدیم فقط درخششی کاذب است؟

اسکناس مچاله

2008-02-08T07:37:00.000+03:30

یک سخنران معروف در مجلسی که دویست نفر در آن حضور داشتند، یک اسکناس هزار تومانی را از جیبش بیرون آورد و پرسید: چه کسی مایل است این اسکناس را داشته باشد؟

دست همه حاضرین بالا رفت.

سخنران گفت: بسیار خوب، من این اسکناس را به یکی از شما خواهم داد ولی قبل از آن میخواهم کاری بکنم. و سپس در برابر نگاههای متعجب، اسکناس را مچاله کرد و پرسید: چه کسی هنوز مایل است این اسکناس را داشته باشد؟

و باز هم دستهای حاضرین بالا رفت.

این بار مرد، اسکناس مچاله شده را به زمین انداخت و چند بار آن را لگدمال کرد و با کفش خود آن را روی زمین کشید. بعد اسکناس را برداشت و پرسید: خوب، حالا چه کسی حاضر است صاحب این اسکناس شود؟ و باز دست همه بالا رفت.

سخنران گفت: دوستان، با این بلاهایی که من سر اسکناس در آوردم، از ارزش اسکناس چیزی کم نشد و همه شما خواهان آن هستید.
و ادامه داد: در زندگی واقعی هم همین طور است، ما در بسیاری موارد با تصمیماتی که میگیریم یا با مشکلاتی که روبرو میشویم، خم میشویم، مچالــه میشویم، خاک آلود میشویم و احساس میکنیم که دیگر پشیزی ارزش نداریم. ولی این گونه نیست و صرف نظر از این که چه بلایی سرمان آمده است هرگز ارزش خود را از دست نمیدهیم و هنوز هم برای افرادی که دوستمان دارند، آدم با ارزشی هستیم.

نقل از گروه روزنه

سخنانی از بزرگان

2008-02-07T14:30:00.000+03:30

من هرگز به آینده فکر نمیکنم، چرا که خودش به زودی خواهد آمد.

آلبرت اینشتین

*****

سکوت جوابی غیر قابل پاسخ است.

ج.ک.چسترتون

*****

پیروزی آن نیست که هرگز زمین نخوری، آن است که بعد از هر زمین خوردنی برخیزی.

مهاتما گاندی

*****

آن که میخواهد روزی پریدن را بیاموزد نخست باید ایستادن، راه رفتن، دویدن و بالا رفتن را آموزد. پرواز را با پرواز آغاز نمیکنند.

امتحان اسکندر

2008-01-31T13:32:00.000+03:30

ارسطو مربی اسکندر بود. پس از آن که کاملاً او را تربیت کرد و تمامی علومی که لازم بود به او یاد داد، یک روز در مجلسی که جمعی از علما و حکما بودند از اسکندر سوالاتی پرسیده شد. اسکندر هم به تمام آن سوالات جوابهای درست داد. ولی ارسطو به جای تحسین و تشویق او را شدیداً توبیخ و سرزنش کرده و او را به جهل و نادانی نسبت داد. اسکندر نوجوان از این عمل شدیداً ناراحت شد و از استاد خود رنجید. حضار مجلس از سرزنشهای بیمورد و بیجای استاد تعجب کرده و در مقام اعتراض از او پرسیدند: که برای چه به جای تشویق از این شاگرد ممتاز با خشونت و ناسپاسی برخورد کردی؟ ارسطو جواب داد: اسکندر کودکی است که در ناز و نعمت بزرگ شده است و در آیندهای نزدیک پادشاه خواهد شد من خواستم مزه ظلم را به او بچشانم تا بفهمد که ظلم چه قدر تلخ و ناگوار است تا وقتی که به پادشاهی رسید از ستم و بیانصافی و تضییع حقوق دیگران خودداری کند.

***

علی (علیه السلام) فرمود:

ستم گناهی است که هیچ وقت فراموش نمیشود

راست کن

2008-01-30T18:06:00.001+03:30

دلت را راست کن از راستکاری ****** که هست از راستکاری رستگاری

ناصر خوسرو

ثروت

2008-01-29T20:15:00.000+03:30

مرد ثروتمند و باتقوایی که در حال مرگ بود از خدا خواست تا ثروت و گنجینه خود را به بهشت بیاورد. خدا هم چون مرد ثروتش را از راه حلال درآورده بود و به مستمندان هم کمک کرده بود؛ قبول کرد.

مرد ثروتمند به خدمتکاران خود دستور داد تا چمدانی را پر از طلا کنند و داخل تابوتش بگذارند.

ساعاتی بعد مرد از دنیا رفت و در آن دنیا همراه چمدان به دروازه بهشت رسید. فرشته مأمور در بهشت به او گفت: «ورود با چمدان ممنوع است» مرد به او گفت که با اجازه خداوند این چمدان را با خود آورده است. فرشته قبول کرد و پرسید: «داخل چمدان چه آوردهای؟» مرد چمدان را باز کرد. فرشته با حیرت گفت: «سنگ فرش خیابان؟!»

فرشته در بهشت را باز کرد. بهشت شهری بود با دیوارهایی از زمرد، خانههای از سنگ یاقوت با درهایی از لعل سرخ، درختانی زیبا که مرواریدهای قشنگی از آن آویزان بودند و سنگفرش خیایانها همه از طلای ناب!

راز موفقیت در زندگی

2008-01-01T18:46:00.000+03:30

كودكی ده ساله كه دست چپش در یك حادثه رانندگی از بازو قطع شده بود، برای تعلیم فنون رزمی جودو به یك استاد سپرده شد. پدر كودك اصرار داشت استاد از فرزندش یك قهرمان جودو بسازد! استاد پذیرفت و به پدر كودك قول داد كه یك سال بعد میتواند فرزندش را در مقام قهرمانی كل باشـگاهها ببیند. در طول شش مـاه اسـتاد فقـط روی بدنسازی كودك كار كرد و در عرض این شش ماه حتی یك فن جودو را به او تعلیم نداد. بعد از شش ماه خبر رسید كه یك ماه بعد مسابقات محلی در شهر برگزار میشود. استاد به كودك ده ساله فقط یك فن آموزش داد و تا زمان برگزاری مسابقات فقط روی آن تك فن كار كرد. سرانجام مسابقات انجام شد و كودك توانست در میان اعجاب همگان، با آن تك فن همه حریفان خود را شكست دهد! سه ماه بعد كودك توانست در مسابقات بین باشگاهها نیز با استفاده از همان تك فن برنده شود. وقتی مسابقات به پایان رسید، در راه بازگشت به منزل، كودك از استاد راز پیروزیاش را پرسید. استاد گفت: «دلیل پیروزی تو این بود كه اولاً به همان یك فن به خوبی مسلط بودی. ثانیاً تنها امیدت همان یك فن بود. سوم اینكه تنها راه شناخته شده برای مقابله با این فن، گرفتن دست چپ حریف بود كه تو چنین دستی نداشتی!»

یاد بگیر كه در زندگی، از نقاط ضعف خود به عنوان نقاط قوت استفاده كنی. راز موفقیت در زندگی، داشتن امكانات نیست، بلكه استفاده از «بیامكانی» به عنوان نقطه قوت است.

یک مسئله عجیب به نام تصویر ذهنی

2007-12-27T22:43:00.000+03:30

بیایید باورها و تصورات ذهنی خودمون رو تصحیح کنیم

***

شخصی سر کلاس ریاضی خوابش برد. زنگ را زدند. بیدار شد و با عجله دو مسئله را که روی تخته سیاه نوشته شده بود یادداشت کرد و با این باور که استاد آنرا به عنوان تکلیف منزل داده است به منزل برد و تمام آنروز و آن شب برای حل کردن آنها فکر کرد. هیچ یک را نتوانست حل کند. اما طی هفته دست از کوشش برنداشت. سرانجام یکی از آنها را حل کرد و به کلاس آورد. استاد به کلی مبهوت شد زیرا آندو را به عنوان دو نمونه از مسایل غیر قابل حل ریاضی داده بود.
در یک باشگاه بدنسازی پس از اضافه کردن 5 کیلوگرم به رکورد قبلی ورزشکاری از وی خواستند که رکورد جدیدی برای خود ثبت کند. اما او موفق به این کار نشد. پس از آن از او خواستند وزنهای که 5 کیلوگرم از رکوردش کمتر است را امتحان کند. این دفعه او به راحتی وزنه را بلند کرد. این مسئله برای ورزشکار جوان و دوستانش امری کاملاً طبیعی به نظر میرسید اما برای طراحان این آزمایش جالب و هیجانانگیز بود. چرا که آنها اطلاعات غلط به وزنه بردار داده بودند. او در مرحله اول از عهده بلند کردن وزنهای برنیامده بود که در واقع 5 کیلوگرم از رکوردش کمتر بود و در حرکت دوم ناخودآگاه موفق به بهبود رکوردش به میزان 5 کیلوگرم شده بود. او در حالی و با این باور وزنه را بلند کرده بود که خود را قادر به انجام آن میدانست.

هر فردی خود را ارزیابی میکند و این برآورد مشخص خواهد ساخت که او چه خواهد شد.

شما نمیتوانید بیش از آن چیزی بشوید که باور دارید هستید. اما بیش از آنچه باور دارید میتوانید انجام دهید.

نورمن وینست پیل

در ادامه باید بگم یکی از چیزهایی که تقریباً جا افتاده و مخصوصاً برای پزشکان بدیهی شده استفاده و تجویز قرصهای خنثی (بی خاصیت) که هیچ تأثیری در بهبود مریض ندارند، برای بیماران هست که بیمار به تصور اینکه این قرص دوای دردش هست رو مصرف میکنه و مداوا میشه. غافل از اینکه این قرص نبوده که اون رو مداوا کرده بلکه تصور اون بیمار از اون قرص باعث مداواش شده.

فرشته بیکار

2007-12-27T22:25:00.000+03:30

خیلی عجیبه که بعضی از ما آدما در برابر اینهمه نعمتی که خدا به ما داده و میده حتی از کمترین کاری هم که از دستمون بر میاد دریغ کنیم. این مطلب رو بخونید:

***

روزی مردی خواب عجیبی دید:
دید که پیش فرشتههاست و به کارهای آنها نگاه میکند. هنگام ورود، دسته بزرگی از فرشتگان را دید که سخت مشغول کارند و تند تند نامههایی را که توسط پیکها از زمین میرسند، باز میکنند و آنها را داخل جعبه میگذارند. مرد از فرشتهای پرسید: شما چکار میکنید؟ فرشته در حالی که داشت نامهای را باز میکرد، گفت: اینجا بخش دریافت است و ما دعاها و تقاضاهای مردم از خداوند را تحویل میگیریم.
مرد کمی جلوتر رفت. باز تعـــدادی از فرشتگـــــان را دید کــه کاغذهـایی را داخل پاکت میگذارند و آنها را توسط پیکهایی به زمین میفرستند.
مرد پرسید: شماها چکار میکنید؟ یکی از فرشتگان با عجله گفت: اینجا بخش ارسال است، ما الطاف و رحمتهای خداوند را برای بندگان به زمین میفرستیم.
مرد کمی جلوتر رفت و یک فرشته را دید که بیکار نشسته است. با تعجب از فرشته پرسید: شما چرا بیکارید؟
فرشته جواب داد: اینجا بخش تصدیق جواب است. مردمی که دعاهایشان مستجاب شده، باید جواب بفرستند ولی فقط عده بسیار کمی جواب میدهند.
مرد از فرشته پرسید: مردم چگونه میتوانند جواب بفرستند؟

فرشته پاسخ داد: بسیار ساده، فقط کافیست بگویند: خدایا شکر.

نامه آبراهام لینکلن به آموزگار پسرش

2007-12-19T20:41:00.000+03:30

به پسرم درس بدهید

او باید بداند که همه مردم عادل و همه آنها صادق نیستند، اما به پسرم بیاموزید که به ازای هر شیاد، انسان صدیقی هم وجود دارد. به او بگوییـد، به ازای هر سیاستمدار خودخواه، رهبر جوانمردی هم یافت میشود. به او بیاموزید، که در ازای هر دشمن، دوستی هم هست. میدانم که وقت میگیرد، اما به او بیاموزید اگر با کار و زحمت خویش، یک دلار کاسبی کند بهتر از آن است که جایی روی زمین پنج دلار بیابد. به او بیاموزید که از باختن پند بگیرد و از پیروز شدن لذت ببرد. او را از غبطه خوردن بر حذر دارید. به او نقش و تأثیر مهم خندیدن را یادآور شوید.
اگر میتوانید، به او نقش مؤثر کتاب در زندگی را آموزش دهید. به او بگویید تعمق کند، به پرندگان در حال پرواز در دل آسمان دقیق شود. به گلهای درون باغچه و به زنبورها که در هوا پرواز میکنند، دقیق شود. به پسرم بیاموزید که در مدرسه بهتر این است که مردود شود اما با تقلب به قبولی نرسد. به پسرم یاد بدهید با ملایمها، ملایم و با گردنکشان، گردنکش باشد. به او بگویید به عقایدش ایمان داشته باشد حتی اگر همه برخلاف او حرف بزنند.
به پسرم یاد بدهید که همه حرفها را بشنود و سخنی را که به نظرش درست میرسد انتخاب کند.
ارزشهای زندگی را به پسرم آموزش دهید. اگر میتوانید به پسرم یاد بدهید که در اوج اندوه تبسم کند. به او بیاموزید که از اشک ریختن خجالت نکشد.
به او بیاموزید که میتواند برای فکر و شعورش مبلغی تعیین کند، اما قیمتگذاری برای دل بیمعناست.
به او بگویید که تسلیم هیاهو نشود و اگر خود را بر حق میداند پای سخنش بایستد و با تمام قوا بجنگد.
در کار تدریس به پسرم ملایمت به خرج دهید، اما از او یک نازپرورده نسازید. بگذارید که او شجاع باشد، به او بیاموزید که به مردم اعتقاد داشته باشد.

توقع زیادی است اما ببینید که چه میتوانید بکنید، پسرم کودک کم سال بسیار خوبی است.

زندگی مرغ و خروسی

2007-12-09T08:34:00.000+03:30

کوه بلندی بود که لانه عقابی با چهار تخم، بر بلندای آن قرار داشت. یک روز زلزلهای کوه را به لرزه در آورد و باعث شد که یکی از تخمها از دامنه کوه به پایین بلغزد. بر حسب اتفاق آن تخم به مزرعهای رسید که پر از مرغ و خروس بود. مرغ و خروسها میدانستند که باید از این تخم مراقبت کنند و بالأخره هم مرغ پیری داوطلب شد تا روی آن بنشیند و آن را گرم نگهدارد تا جوجه به دنیا بیاید. یک روز تخم شکست و جوجه عقاب از آن بیرون آمد. جوجه عقاب مانند سایر جوجهها پرورش یافت و طولی نکشید که جوجه عقاب باور کرد که چیزی جز یک جوجه خروس نیست. او زندگی و خانوادهاش را دوست داشت اما چیزی از درون او فریاد میزد که تو بیش از این هستی. تا این که یک روز که داشت در مزرعه بازی میکرد متوجه چند عقاب شد که در آسمان اوج میگرفتند و پرواز میکردند. عقاب آهی کشید و گفت ای کاش من هم میتوانستم مانند آنها پرواز کنم. مرغ و خروسها شروع کردند به خندیدن و گفتند تو خروسی و یک خروس هرگز نمیتواند بپرد اما عقاب همچنان به خانواده واقعیاش که در آسمان پرواز میکردند خیره شده بود و در آرزوی پرواز به سر میبرد. اما هر موقع که عقاب از رویایش سخن میگفت به او میگفتند که رویای تو به حقیقت نمیپیوندد و عقاب هم کم کم باور کرد.
بعد از مدتی او دیگر به پرواز فکر نکرد و مانند یک خروس به زندگی ادامه داد و بعد از سالها زندگی خروسی، از دنیا رفت.

تو همانی که میاندیشی، هرگاه به این اندیشیدی که تو یک عقابی به دنبال رویاهایت برو و به یاوههای مرغ و خروسهای اطرافت فکر نکن.

گرمای خورشید رو میخوای ...

2007-12-04T10:34:00.000+03:30

آفتاب به گیاهی حرارت میدهد که سر از خاک بیرون آورده باشد.

لئو تولستوی

خدا را شکر

2007-11-28T08:23:00.000+03:30

خدا رو شکر؛ من میتونم راه برم ... کسانی هستند که هیچوقت نتوانستهاند حتی یک قدم بردارند.
خدا رو شکر؛ من میتونم تمام زیباییهای پیرامونم رو ببینم ... کسانی هستند که دنیایشان همیشه تاریک و سیاه است.
خدا رو شکر؛ من میتونم به موسیقی گوش کنم ... کسانی هستند که تمام زندگیشون رو در سکوت و بیصدایی سپری میکنند.
خدا رو شکر؛ دل رئوف و شکنندهای دارم ... کسانی هستند که انقدر دلشون سنگ شده هیچ محبت و احساسی رو درک نمیکنن.
خدا رو شکر؛ من میتونم کار کنم ... کسانی هستند که برای رفع کوچکترین نیازهای روزمرشون هم به دیگران محتاجند.
خدا رو شکر؛ به من این شانس رو دادی که بتونم به دیگران کمک کنم ... کسانی هستند که از این نعمت وافری که به من دادهای بیبهرهاند.
خدا رو شکر؛ که کسی هست که منو دوست داره ... کسانی هستند که بود و نبودشون واسه هیچکس مهم نیست.

گذشت زمان

2007-11-25T18:43:00.000+03:30

گذشت زمان برای آنان که در انتظارند بسیار کند، برای آنان که میهراسند بسیار تند، برای کسانی که زانوی غم به بغل میگیرند بسیار طولانی و برای کسانی که سرخوشند بسیار کوتاه است.
اما برای کسانی که عشق میورزند ... آغاز و پایانی نیست و زمان تا ابدیت ادامه دارد.

ویلیام شکسپیر

امیدت رو از دست نده

2007-11-15T10:31:00.000+03:30

اگر توانایی این رو داری که به غروب خورشید نگاه کنی و از اون لذت ببری، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر تو میتونی زیبایی رو در رنگهای یه گل کوچیک حس کنی، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر تو میتونی از پرواز یه پروانه لذت ببری، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر لبخند یک کودک هنوز میتونه گرمی بخش قلب تو باشه، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر میتونی خوبیها و محسنات آدمهای دیگه رو ببینی، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر ترنم بارش بارون روی سقف خونه باعث آرامش تو موقع خواب میشه، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر منظره یه رنگین کمون هنوز باعث میشه که تو بایستی و به اون با شگفتی چشم بدوزی، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر با هیجان و دید مثبت با آدم های جدید روبرو میشی، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر بقیه رو باور داری و بیجهت به اونها بدبین و شکاک نیستی، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر هنوز در دوستی با کسانی که در زندگی تو نقشی داشتهاند پیشقدم میشوی، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر دریافت غیر منتظره یه کارت یا یه نامه هنوز واسه تو یه سورپرایز شیرین و لذت بخش هست، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر غصه و رنج بقیه مردم هنوز دل تو رو به درد میاره و غمگینت میکنه، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر اجازه نمیدی که یه رابطه دوستی قطع بشه و قادر به قبول خاتمه یافتن اون نیستی، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر هنوز واسه شب عید و تزئین سفره هفت سین (یا درخت کریسمس) و غذای مخصوص عید خرید میکنی، پس هنوز امید در تو زنده است.
اگر هنوز دوست داری فیلمهای عاشقانه ببینی و علاقه داری که آخرش هم خوب و به خوشی تموم بشه، پس هنوز امید در تو زنده است.

***

امید چیز شگفت آوریه ... پر از پیچ و خم هست ... حتی ممکنه یه وقتهایی (در وجود انسانها) پنهان باشه ... ولی از بین نمیره و با تمام پیچ و خمی که داره به ندرت شکسته میشه.
اون از ما نگهداری میکنه و قدرت تحمل رو زمانی که هیچ کاری از کسی ساخته نیست به ما میده ...
بهانه و دلیلی هست برای زنده بودن و ادامه دادن.
در زمانی که دیگه به خودمون میگیم که بهتره که تسلیم بشیم:
امید لبخند رو به صورتمون میاره زمانی که قلبمون از عهده این کار بر نمیاد.
امید قدمهای ما رو در راهی که پیش گرفتیم استوار میکنه زمانی که چشمامون قادر به دیدن راه نیست.
امید قدرت پیشروی و عمل کردن رو به ما میده وقتی که روح و روان آشفتهای داریم.
امید چیز شگفتآوری هست. یه زمانی ما باید اون رو در خودمون پرورش بدیم و بارور کنیم و در عوض در زمانی دیگر اون میتونه نیروی تازهای رو در ما به وجود بیاره.

پس
هرگز امیدت رو از دست نده

از من بیاموز

2007-11-10T21:36:00.000+03:30

بینی جهـــان را خود را نبینـــی ** تا چنـد جـانــــا غافل نشینــــــی

نور قدیـمـی شب را برافروخـت ** دســت کلیمـــی در آستینــــــی

بیرون قـــــدم نـه از دور آفـــاق ** تو پیش از اینـــی تو بیش از اینی

از مرگ ترسـی ای زنـده جاویـد ** مرگ است صیدی تـو در کمینـی

جانی کـــــه بخشد دیگـر نگیرد ** آدم بمـیـــــــرد از بــی یقینــــی

صورت گـــــری را از من بیامــوز ** شاید که خود را باز آفرینـــــــــی

اقبال لاهوری

ز من بستان

2007-11-06T23:56:00.000+03:30

اگه این متن رو به خوبی درکش کنیم و در وجودمون نفوذ کنه اونوقت داشتن همه چیز رو به خوبی حس میکنیم:

نان پاره ز من بستان

جان پاره نخواهد شد

وان را که منم مأوا

آواره نخواهد شد

وان را که منم خرقه

عریان نشود هرگز

وان را که منم چاره

بیچاره نخواهد شد

خدا

یه جمله فیلسوفانه از سقراط

2007-11-05T11:01:00.000+03:30

اینم برای کسایی که یه کمی دست و دلشون برای ازدواج کردن میلرزه. درسته که آدم باید جانب احتیاط رو در نظر بگیره، اما ما با تمام تلاشمون باز هم نمیتونیم شناخت کاملی رو از طرف مقابلمون بدست بیاریم. پس بهتره که سعی کنیم که مشکلات رو حل کنیم، نه اینکه ازشون فرار کنیم:

******

برای ازدواج کردن لحظهای درنگ نکنید. اگر زن خوبی نصیبتان شود، خوشبخت میگردید و اگر زن بدی گیرتان آمد فیلسوف میشوید.

سقراط

نیکی

2007-10-28T07:03:00.000+03:30

انسان نمیتواند به همه نیکی کند

ولی میتواند نیکی را به همه نشان دهد

رولن

دو همسفر

2007-10-23T21:45:00.000+03:30

کشتی در طوفان شکست و غرق شد. فقط دو مرد توانستند به سوی جزیره کوچک بی آب و علفی شنا کنند و نجات یابند.

دو نجات یافته دیدند هیچ نمیتوانند بکنند. با خود گفتند بهتر است از خدا کمک بخواهیم.

بنابراین دست به دعا شدند و برای این که ببینند دعای کدام بهتر مستجاب میشود به گوشهای از جزیره رفتند.

نخست، از خدا غذا خواستند. فردا مرد اول، درختی یافت و میوهای بر آن، آن را خورد. اما مرد دوم چیزی برای خوردن نداشت.

هفته بعد، مرد اول از خدا همسر و همدم خواست، فردا کشتی دیگری غرق شد، زنی نجات یافت و به مرد رسید. در سمت دیگر، مرد دوم هیچ کس را نداشت.

مرد اول از خدا خانه، لباس و غذای بیشتری خواست. فردا، به صورتی معجزه آسا، تمام چیزهایی که خواسته بود به او رسید. مرد دوم هنوز هیچ نداشت.

دست آخر، مرد اول از خدا کشتی خواست تا او همسرش را با خود ببرد. فردا کشتیای آمد و در سمت او لنگر انداخت. مرد خواست به همراه همسرش از جزیره برود و مرد دوم را همانجا رها کند. پیش خود گفت: مرد دیگر حتما شایستگی نعمتهای الهی را ندارد، چرا که درخواستهای او پاسخ داده نشد، پس همینجا بماند بهتر است.

زمان حرکت کشتی ندایی از آسمان پرسید: چرا همسفر خود را در جزیره رها میکنی؟

مرد پاسخ داد: این نعمتهایی که به دست آوردهام همه مال خودم است، همه را خود درخواست کردهام. درخواستهای او که پذیرفته نشد، پس لیاقت این چیزها را ندارد.

آن ندا مرد را سرزنش کرد: اشتباه میکنی. زمانی که تنها خواسته او را اجابت کردم، این نعمتها به تو رسید.

مرد با حیرت پرسید: از تو چه خواست که باید مدیون او باشم؟

آن ندا پاسخ داد:

از من خواست که تمام خواستههای تو را اجابت کنم!

باید بدانیم که شاید نعمتهامان حاصل درخواستهای خود ما نباشد، بلکه نتیجه دعای دیگران برای ما باشد.

نویسنده: پریسا بهرامی
با قدری تصحیح

کار نشد نداره

2007-10-21T19:04:00.000+03:30

به این که کاری شدنی هست اعتقاد و ایمان داشته باش. وقتی ایمان داشته باشی که کار شدنی است (ایمانی حقیقی)، فكرت راههای انجام آن را مییابد.

اعتقاد به وجود راه حل، زمینه حل مشکل رو به وجود میاره

دکتر شوارتز

دو پند ظریف

2007-09-27T12:22:00.000+03:30

سلام
دو جمله زیبا از یکی از آشنایان به دستم رسیده، در زیر میارم. دومی رو یکمی اصلاح کردم.

******

آرزوهاتو یه جا یاداشت کن و یکی یکی از خدا بخواه. خدا یادش نمیره، ولی تو یادت میره که چیزی که امروز داری، دیروز آرزوشو کردی!

زندگی مانند رانندگی در یك جادهای میمونه که جاهای بسیار زیبایی داره. سعی كن از لحظات و مناظر خوبش بهترین استفاده رو ببری چون در انتهای جاده تابلویی با این عبارت نصب شده: دور زدن ممنوع!

حکایت عشق حقیقی

2007-09-16T07:58:00.000+03:30

این مطلب جالب از گروه روزنه به دستم رسیده:

******

موسی مندلسون، پدر بزرگ آهنگساز شهیر آلمانی، انسانی زشت و عجیب الخلقه بود. قدّی بسیار كوتاه و قوزی بد شكل بر پشت داشت.

موسی روزی در هامبورگ با تاجری آشنا شد كه دختری بسیار دوست داشتنی به نام فرومتژه داشت. موسی در كمال ناامیدی، عاشق آن دختر شد. ولی فرمتژه از ظاهر و هیكل از شكل افتاده او منزجر بود.

زمانی كه قرار شد موسی به شهر خود بازگردد، آخرین شجاعتش را به كار گرفت تا به اتاق دختر برود و از آخرین فرصت برای گفتگو با او استفاده كند. دختر حقیقتاً از زیبایی به فرشتهها شباهت داشت، ولی ابداً به او نگاه نكرد و قلب موسی از اندوه به درد آمد. موسی پس از آن كه تلاش فراوان كرد تا صحبت كند، با شرمساری پرسید: آیا میدانید كه عقد ازدواج انسانها در آسمان بسته میشود؟ دختر در حالی كه هنوز به كف اتاق نگاه میکرد گفت: بله، شما چه عقیدهای دارید؟ موسی گفت: من معتقدم كه خداوند در لحظه تولد هر پسری مقرر میکند كه او با كدام دختر ازدواج كند. هنگامی كه من به دنیا آمدم، عروس آیندهام را به من نشان دادند، ولی خداوند به من گفت: «همسر تو گوژپشت خواهد بود». درست همان جا و همان موقع من از ته دل فریاد برآوردم و گفتم: «اوه خداوندا! گوژپشت بودن برای یك زن فاجعه است. لطفاً آن قوز را به من بده و هر چی زیبایی است به او عطا كن».

فرومتژه سرش را بلند كرد و خیره به او نگریست و از تصور چنین واقعهای بر خود لرزید.

او سالهای سال همسر فداكار موسی مندلسون بود.

بخشش

2007-09-09T22:31:00.000+03:30

شب داشتم تو تلویزیون و برنامه سینما ماوراء یک فیلم میدیدم. البته تقریباً از وسطاش دیدم. موضوع در مورد مردی بود که با همسرش به خوبی رفتار نمیکرد. فکر میکنم مرد خشنی بود. تو یک حادثه میمیره و بعد از اون اتفاقات عجیبی برای همسرش به وجود میاد که بعداً همسرش متوجه میشه که شوهرش میخواد ازش طلب بخشش کنه.

اینکه آدما بعد از مرگشون تازه متوجه اشتباهاتشون میشن و میخوان اونها رو جبران کنن - حرف تازهای نیست - درکش شاید خیلی سخت باشه چون واقعاً تجربه نشده. ولی خدا نسیب نکنه چون چیزیه که برگشتی در اوون نیست. وقتی آدما میمیرن و به قول معروف دستشون از دنیا کوتاه میشه تقریباً دیگه فرصتی برای جبران ندارن (شاید بشه گفت به طور کل فرصت ندارن). شاید کسانی که هنوز تو این دنیا هستن بتونن کاری برای اوون فرد بکنن. حالا تصور بکنید ما تو اوون دنیا چقدر به خدا التماس میکنیم که گناهان ما رو ببخشه. البته خدا اوونقدر بزرگواره که نمیشه در مورد بخشش اوون صحبت کرد ولی گناهان ما اوونقدر زیاده که خود ما هم حتماً خجالت میکشیم (آخه خدا چقدر ببخشه! چقدر ما گناه و ظلم میکنیم!). حالا تصور کنید که اگه روح آدمهای از دنیا رفته بتونن به طریقی با آدمهای زنده ارتباط برقرار کنن، اونوقت اگر بتونن به کسی که بهش ظلم کردن، شدیداً درخواست بخشش میکنن. یه مثال میزنم شاید شبیه به اوون چیزی که میگم باشه. تصور کنید یه کسی به غفلت کسه دیگهای رو تو تصادف بکشه. حالا خانوادۀ فرد مقتول میخوان اوون فرد رو قصاص بکنن. تصور کنید چقدر فرد از کاری که کرده پشیموونه و از اوون خانواده چقدر درخواست بخشش داره. این یک طرف قضیه هست. طرف دیگه قضیه اینه که حالا تصور کنید چقدر بخشیدن فرد برای اوون خانواده سخته. چقدر خوبه که ما انسانها (منظورم موجودات زندهای که عقل دارن!) همیشه خودمون رو در این دو حالت قرار بدیم تا هم یک فرد بخشنده باشیم و هم کمتر گناه کنیم.

بر میگردم به فیلم؛ تصور کنید حالا اوون مرد چقدر دوست داره که زنش اوونو ببخشه. خوشبختانه (البته به نظر من) خانوما گذشتشون از آقایوون بیشتره. بالأخره اوون خانوم به دلایلی اوون آقا رو بخشید. از طرف دیگه من تصور میکردم که زمانی که ما شدیداً به بخشش دیگران نیاز داریم چرا حالا که کسی از ما طلب بخشش میکنه و ما میتونیم اوونو ببخشیم، این کار رو انجام ندیم؟ شاید زمانی هم که ما از کسی بخواهیم که ما رو ببخشه - که حتماً هم همینطور هست - دیگران این لطف رو به ما بکنن. این حرف من خیلی ایدهآلیستی هستش؟ فکر میکنید اشتباه میگم؟ اینطور فکر میکنید؟ کاملاً اشتباه میکنید. چون درکش نکردید.

لذتی که در بخشش هست ...

بیشتر فکر کنید

گنج در پس رنج

2007-09-08T08:09:00.000+03:30

یه چیزی که از قدیما هم میگفتن اینه که؛ اگه بخوای یه چیز با ارزش رو بدست بیاری باید تلاش زیادی براش بکنی.
مثلاً اگه بخوای یه زندگی خوب داشته باشی (البته برای هر کس یه زندگی خوب داشتن تعریف منحصر به خودشو داره) باید براش زحمت بکشی.
یه قانون طبیعی هم هست که ما بارها باهاش روبرو شدیم ولی خیلی وقت ها متوجهش نمیشیم. اونم اینه که؛ وقتی یه راحتی احساس میشه که قبلش آدم سختیش رو کشیده باشه والا اوون راحتی احساس نمیشه. یه مقدار فکر کنید ... شاید بتونید راحتیهایی رو پیدا کنید که در اختیارش دارید ولی متوجهش نیستید. یه چیز خیلی ساده ولی مهم رو بهتون یاد آوری میکنم بقیش با خودتون؛ «سلامتی». فکر کنید مثلاً اگه مفصل زانوی شما درد میکرد، (چیزی که شاید خیلیها هم دچارش باشن و درک کنن چی میگم) چقدر شما رو به سختی میانداخت؟ به خاطر این درد کارهایی رو هم نمیتونستید انجام بدید. اگه فکرش رو بکنید خیلی از این موارد رو ما در زندگی خودمون داریم. انقدر راحتی داریم که وقتی با چند تا ناراحتی روبرو میشیم ما رو ناراضی میکنه.
قدری از موضوع اصلی دور شدم. میخواستم یه ذهنیتی در مورد راحتیهایی که داریم و احساسشون نمیکنیم رو در شما به وجود بیارم.
چیزی رو که در اصل میخوام بگم اینه که اگه یه چیز با ارزش رو همینجوری بدست بیاریم ارزشش رو درک نمیکنیم که تقریباً طبیعیه. هرچه برای بدست آوردن یه چیز بیشتر تلاش کنیم، اون چیز برامون با ارزشتر میشه و بیشتر قدرش رو میدونیم. یه نگاه به دور و بر خودتون بندازید حتماً میبینید. برای همین هم برای بدست آوردن گنج (حالا میخواد هر چی باشه) باید رنج کشید.

نا برده رنج گنج میسر نمیشود ...

کیفیت یا کمیت؟

2007-07-18T10:16:00.000+03:30

این مطلب بسیار جالب از گروه روزنه به دستم رسیده:

******

خواندن کل این متن بیشتر از 3 دقیقه زمان شما را نخواهد گرفت. پس لطفا بخوانید.

١٨ سال پیش من در شرکت سوئدی ولوو استخدام شدم. کار کردن در این شرکت تجربه جالبی برای من به وجود آورده است. اینجا هر پروژه‌ای حداقل ٢ سال طول می‌کشد تا نهایی شود، حتی اگر ایده ساده و واضحی باشد. این قانون اینجاست. جهانی شدن باعث شده است که همه ما در جستجوی نتایج فوری و آنی باشیم. و این مشخصاً با حرکت کند سوئدی‌ها در تناقض است. آن‌ها معمولاً تعداد زیادی جلسه برگزار می‌کنند، بحث می‌کنند، بحث می‌کنند، بحث می‌کنند و خیلی به آرامی کاری را پیش می‌برند. ولی در انتها، این شیوه همیشه به نتایج بهتری می‌انجامد.
به عبارت دیگر: 1- سوئد در حدود 450000 کیلومتر مربع وسعت دارد.2- سوئد حدود 9 میلیون جمعیت دارد. ٣- استكهلم، پایتخـت سوئد كـه بـه پایتخـت اسكاندینـاوی نـیز مشهـور اسـت حـدود 78000 نفر جمعیت دارد. 4- ولوو، اسکانیا، ساب، الکترولوکس و اریکسون برخی از شرکت‌های تولیدی در سوئد هستند.
اولین روزهایی كه در سوئد بودم، یکی از همکارانم هر روز صبح با ماشینش مرا از هتل برمی‌داشت و به محل کار می‌برد. ماه سپتامبر بود و هوا کمی سرد و برفی. ما صبح‌ها زود به کارخانه می‌رسیدیم و همکارم ماشینش را در نقطه دوری نسبت به ورودی ساختمان پارک می‌کرد. در آن زمان، ٢٠٠٠ کارمند ولوو با ماشین شخصی به سر کار می‌آمدند.
روز اول، من چیزی نگفتم، همین طور روز دوم و سوم. روز چهارم به همکارم گفتم: آیا جای پارک ثابتی داری؟ چرا ماشینت را این قدر دور از در ورودی پارک می‌کنی، در حالی که جلوتر هم جای پارک هست؟
او در جواب گفت: برای این که ما زود می‌رسیم و وقت برای پیاده‌رفتن داریم. این جاها را باید برای کسانی بگذاریم که دیرتر می‌رسند و احتیاج به جای پارکی نزدیک‌تر به در ورودی دارند تا به موقع به سرکارشان برسند. تو این طور فکر نمی‌کنی؟
میزان شرمندگی مرا خودتان حدس بزنید.
این روزها، جنبشی در اروپا راه افتاده به نام غذای آهسته. این جنبش می‌گوید که مردم باید به آهستگی بخورند و بیاشامند، وقت کافی برای چشیدن غذایشان داشته باشند، و بدون هرگونه عجله و شتابی با افراد خانواده و دوستانشان وقت بگذرانند. غذای آهسته در نقطه مقابل غذای سریع و الزاماتی که در سبک زندگی به همراه دارد قرار می‌گیرد. غذای آهسته پایه جنبش بزرگتری است که توسط مجله بیزنس طرح شده و یک «اروپای آهسته» نامیده شده است. این جنبش اساساً حس شتاب و دیوانگی به وجود آمده بر اثر نهضت جهانی شدن را زیر سوال می‌برد. نهضتی که کمیت را جایگزین کیفیت در همه شئون زندگی ما کرده است.
مردم فرانسه با وجودی که ٣٥ ساعت در هفته کار می‌کنند امّا از آمریکائی‌ها و انگلیسی‌ها مولّدترند. آلمانی‌ها ساعت کار هفتگی را به 8/28 ساعت تقلیل داده‌اند و مشاهده کرده‌اند که بهره‌وری و قدرت تولیدشان 20 درصد افزایش یافته است. این گرایش به آهستگی و کند کردن جریان شتاب آلود زندگی، حتی نظر آمریکائی‌ها را هم جلب کرده است.
البته این گرایش به عدم شتاب، به معنی کمتر کار کردن یا بهره‌وری کمتر نیست. بلکه به معنی انجام کارها با کیفیت، بهره‌وری و کمال بیشتر، با توجه بیشتر به جزئیات و با استرس کمتر است. به معنی برقراری مجدّد ارزش‌های خانوادگی و به دست آوردن زمان آزاد و فراغت بیشتر است. به معنی چسبیدن به حال در مقابل آینده نامعلوم و تعریف نشده است. به معنی بها دادن به یکی از اساسی‌ترین ارزش‌های انسانی یعنی ساده زندگی کردن است. هدف جنبش آهستگی، محیط‌های کاری کم تنش‌تر، شادتر و مولّدتری است که در آن‌، انسان‌ها از انجام دادن کاری که چگونگی انجام دادنش را به خوبی بلدند، لذت می‌برند. اکنون زمان آن فرا رسیده است که توقف کنیم و درباره این که چگونه شرکت‌ها به تولید محصولاتی با کیفیت بهتر، در یک محیط آرامتر و بی‌شتاب و با بهره‌وری بیشتر نیاز دارند، فکر کنیم.

***

بسیاری از ما زندگی خود را به دویدن در پشت سر زمان می‌گذرانیم امّا تنها هنگامی به آن می‌رسیم که بر اثر سکته قلبی یا در یک تصادف رانندگی به خاطر عجله برای سر وقت رسیدن به سر قراری، بمیریم.

بسیاری از ما آنقدر نگران و مضطرب زندگی خود در آینده هستیم که زندگی خود در حال حاضر، یعنی تنها زمانی که واقعاً وجود دارد را فراموش می‌کنیم.

همه ما در سراسر جهان، زمان برابری در اختیار داریم. هیچکس بیشتر یا کمتر ندارد. تفاوت در این است که هر یک از ما با زمانی که در اختیار داریم چکار می‌کنیم. ما نیاز داریم که هر لحظه را زندگی کنیم. به گفته جان ‌لنون، خواننده معروف: زندگی آن چیزی است که برای تو اتفاق می‌افتد، در حالی که تو سرگرم برنامه‌ریزی‌های دیگری هستی.

***

به شما به خاطر این که تا پایان این مطلب را خواندید تبریک می‌گویم. بسیاری هستند که برای هدر ندادن زمان، از وسط مطلب آن را رها می‌کنند تا از قافله جهانی شدن عقب نمانند!

داستان عشق

2007-07-13T22:39:00.000+03:30

درجزیرهای زیبا تمام حواس زندگی میکردند: شادی- غم- غرور- عشق و ...
روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت. همه ساکنین جزیره قایقهایشان را آماده و جزیره را ترک میکردند اما عشق میخواست تا آخرین لحظه بماند چون او عاشق جزیره بود. وقتی جزیره به زیر آب فرو میرفت عشق از ثروت که با قایق با شکوهی جزیره را ترک میکرد کمک خواست و به او گفت: آیا میتوانم با تو همسفر شوم؟ ثروت گفت: نه من مقدار زیادی طلا و نقره داخل قایقم دارم و دیگر جایی برای تو وجود ندارد. پس عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راهی مکان امنی بود کمک خواست. غرور گفت: نه نمیتوانم تو را با خود ببرم چون تمام بدنت خیس و کثیف شده و قایق زیبای مرا کثیف خواهی کرد. غم در نزدیکی عشق بود. پس عشق به او گفت: اجازه بده تا من با تو بیایم! غم با صدای حزن آلود گفت: آه عشق، من خیلی ناراحت هستم. احتیاج دارم تا تنها باشم. عشق این بار سراغ شادی رفت و او را صدا زد. اما او آنقدر غرق شادی بود که صدای او را نشنید.
آب هر لحظه بالا و بالاتر میآمد و عشق دیگر ناامید شده بود که ناگهان صدایی سالخورده گفت: بیا عشق تو را خواهم برد. عشق آنقدر خوشحال شده بود که حتی فراموش کرد نام پیرمرد را بپرسد و سریع خود را داخل قایق انداخت و جزیره را ترک کرد.
وقتی به خشکی رسیدند پیرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد کسی که جانش را نجات داده بود چقدر بر گردنش حق دارد. عشق نزد علم که مشغول حل مسئلهای روی شنهای ساحل بود رفت و از او پرسید: آن پیر مرد که بود؟ علم پاسخ داد: زمان. عشق با تعجب پرسید: زمان؟ چرا او به من کمک کرد؟ علم لبخند خردمندانهای زد و گفت: زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت و اهمیت عشق است.

جایی که خدا می خواهد باشم

2007-06-23T07:50:00.000+03:30

داستان مردی را که هرگز نمیشناختم شنیدم، که حتماً خدا میخواست که این داستان را بشنوم.
او رئیس امنیت شرکتی بود که باقیمانده اعضای خود را از حمله به برجهای دوقلو دعوت کرده بود تا فضای اداره خود را با آنها قسمت کنند.
با صدایی پر از وحشت، داستان اینکه چرا این افراد جان سالم بدر بردند و همکارانشان کشته شدند را تعریف کرد.
تمام داستانها تنها چیزهای کوچکی بودند.
شاید شما میدانید که مدیر آن شرکت به خاطر اینکه پسرش مهد کودکش شروع شده بود، آن روز دیر به سرکار میآید، شخص دیگری بخاطر اینکه آن روز نوبتش بود که کیک به سرکار بیاورد، زنده مانده بود، اما برای من جالبتر فردی بود که آن روز صبح یک جفت کفش قرمز نو میپوشد!
او مسافت زیادی را تا محل کار طی میکند، ولی درست قبل از رسیدن به محل کار پاهایش تاول میزند. جلوی یک داروخانه میایستد تا چسب زخم بخرد و به خاطر همین زنده میماند.
بنابراین حالا وقتی در ترافیک گیر کردم، به آسانسور نمیرسم، برمیگردم تا تلفن را جواب بدم و... همه این چیزهای کوچک که مرا ناراحت میکنند ... با خودم فکر میکنم که اینجا دقیقاً همان جاییست که خدا میخواهد من در آن لحظه باشم.
امیدوارم که خدا با همین چیزهای کوچک به برکت دادن شما ادامه دهد.

نقل شده از گروه روزنه

یک روز از زندگی

2007-05-29T20:56:00.000+03:30

دو روز مانده به پایان جهان تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است! تقویمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود. پریشان شد و آشفته و عصبانی.
نزد خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد. داد زد و بد و بیراه گفت، خدا سکوت کرد. آسمان و زمین را به هم ریخت، خدا سکوت کرد. جیغ زد و جار جنجال راه انداخت، خدا سکوت کرد. کفر گفت و سجاده دور انداخت، خدا سکوت کرد. دلش گرفت و گریست و به سجاده افتاد.
خدا سکوتش را شکست و گفت: عزیزم اما یک روز دیگر هم رفت، تمام روز را به بد و بیراه و جار و جنجال از دست دادی، تنها یک روز دیگر باقی است. بیا و لا اقل این یک روز را زندگی کن.
لا به لای هق هقش گفت: اما با یک روز! با یک روز چه کار میتوان کرد؟! خدا گفت: «آنکه لذت یک روز زیستن را تجربه کند، گویی که هزار سال زیسته است و آنکه امروزش را در نمییابد هزار سال هم به کارش نمیآید»
آنگاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت: حالا برو و زندگی کن.
او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش درخشیدند. اما میترسید حرکت کند ..... میترسید راه برود ..... میترسید زندگی از لای انگشتانش بریزد. قدری ایستاد ..... بعد با خودش گفت: وقتی فردایی ندارم، نگه داشتن این زندگی چه فایدهای دارد؟ بگذار این یک مشت را مصرف کنم. آنوقت شروع به دویدن کرد زندگی را به سرو رویش پاشید، زندگی را نوشید، زندگی را بویید و چنان به وجد آمد که دید میتواند تا ته دنیا بدود. میتواند بال بزند. میتواند پا روی خورشید بگذارد. میتواند .....
او در آن یک روز آسمان خراشی بر پا نکرد، زمینی را مالک نشد، مقامی را بدست نیاورد، اما ..... اما در همان یک روز دست به پوست درخت کشید، روی چمن خوابید، کفش دوزکی را تماشا کرد. سرش را بالا گرفت و ابرها را دید و به آنهایی که نمیشناختندش سلام کرد و برای آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد. او در همان یک روز آشتی کرد و خندید و سبک شد، لذت برد و سرشار شد و بخشید، عاشق شد و عبور کرد و تمام شد. او همان یک روز زندگی کرد، اما فرشته ها در تقویم خدا نوشتند: امروز او درگذشت، کسی که هزار سال زیسته بود.

رنگین کمانی از عشق

2007-05-12T11:34:00.000+03:30

سلام
چه خوبه وقتی بعضی چیزهای خوب رو میبینیم یا میخونیم به جای مسخره کردنش روی اون با جدیت فکر کنیم. هر چیزی قابل مسخره کردن نیست. مطلب زیر از گروه روزنه هست. از اون مطالبی هست که بعضی آدما وقتی به گوششون میرسه فقط میتونن اونو به مسخره بازی بگیرن ولی نمیتونن بهش عمل کنن:

******

دوستان معمولا در رنگ های مختلف عرضه میشن!!!

دوستی که رنگش سبز هست
اونی که همه چیز رو از دریچه مثبت نگاه میکنه و خوبی هاتو میبینه و همیشه بهت امید میده

دوستی که رنگش آبی هست
رنگ دریا و آسمون. اونی هست که واسمون صلح و آرامش مییاره

دوستی که رنگش زرد هست
رنگ خورشید. اونی هست که باعث شادی ما میشه و وقتی که ما ناراحتیم. مارو میخندونه

دوستی که رنگش قرمز هست
اونیه که قوانین و مقررات زندگی رو به یاد ما میاره وبا جملات گرم و پر از محبت این امید رو میده که واسه عوض شدن فرصت هست

دوستی که رنگش نارنجی هست
رو ح ما را سرشار از انرژی مثبت میکنه. با چی؟؟ با ویتامین عشق و محبت که باعث بالندگی ما میشه

دوستی که رنگش خاکستری هست
اگه گفتین؟؟ همونی هست که به ما معنی سکوت رو یاد میده. با عکس العملها و تفکرو درون نگری باعث میشه که خود و بقیه رو بهتر بشناسیم

دوستی که رنگش بنفش هست
رنگ آدمای خاص، شریف و درستکار. کمک میکنه تا حقایق رو به درستی و از صمیم قلب درک کنیم

دوستی که رنگش قهوهای هست
میتونه کمک کنه به ما که یه کمی واقع بین باشیم و خیلی تو رویا و آسمون سیر نکنیم و فکرای غلط رو به دور بیاندازیم و به وقایع روزمره و ساده زندگی با دید منطقی نیگاه کنیم

دوستی که رنگش سفیده
کسی هست که کمک میکنه واقعیتهای پشت پرده و حکمتها رو از لابلای تجربیات و اتفاقاتی که واسمون میافته بهتر درک کنیم

ما اگه همه دوستامون رو تو یه مهمونی دور هم جمع کنیم، دیگه تمام رنگای قوس و قزح رو داریم و .. در واقع یه رنگین کمون از عشق درست کردهایم.